Thomas Rosenboom - Zoete Mond
Als Arnhemmer ben je natuurlijk extra nieuwsgierig naar een roman die zich in je eigen territorium afspeelt. Van de voorgaande Rosenboom romans was Publieke Werken best verteerbaar en zou je Gewassen Vlees in al zijn onverteerbaarheid nog als een groeiproces kunnen beschouwen. De langverwachte nieuwe roman Zoete Mond werd flink onthaald door de literaire pers en dan zijn de verwachtingen hoog. Ook al omdat ik het best kan waarderen als een "geaccepteerd" schrijver de tijd durft te nemen.
Die barenstijd moet voor Rosenboom nogal een worsteling zijn geweest. Zelden heb ik me zo verbaasd, geërgerd en opgewonden over een boek als dit. Dan zou je kunnen zeggen: "het heeft je geraakt en dat is een literaire kwaliteit", maar die vlieger gaat hier echt niet op. Dit verhaal is een opeenstapeling van obsessieve humorloosheid, een vat vol flauwe en eindeloos herhaalde vondsten. De bijelkaar gesprokkelde inspiratiebronnen; De witte Walvis, Dokter Vlimmen en Kees de Tippelaar, vormen een aardige compositie, maar geloofwaardig wil het in de verste verte maar niet worden. Een recensent schrijft dan: "Meer dan in enig andere Rosenboom-roman is herhaling als literaire strategie benut." Ja, dat dankt je de koekkoek. Als lezer ben je dan wel mooi de klos met een figuur als Jan de Loper en zijn flauwe grappen. Ik vrees dat het nog heel lang gaat duren voordat ik nog eens een Rosenboom ga lezen en het zou me ook niets verbazen als het nog heel lang gaat duren voordat er nog eens een nieuwe roman van zijn hand verschijnt.
Die barenstijd moet voor Rosenboom nogal een worsteling zijn geweest. Zelden heb ik me zo verbaasd, geërgerd en opgewonden over een boek als dit. Dan zou je kunnen zeggen: "het heeft je geraakt en dat is een literaire kwaliteit", maar die vlieger gaat hier echt niet op. Dit verhaal is een opeenstapeling van obsessieve humorloosheid, een vat vol flauwe en eindeloos herhaalde vondsten. De bijelkaar gesprokkelde inspiratiebronnen; De witte Walvis, Dokter Vlimmen en Kees de Tippelaar, vormen een aardige compositie, maar geloofwaardig wil het in de verste verte maar niet worden. Een recensent schrijft dan: "Meer dan in enig andere Rosenboom-roman is herhaling als literaire strategie benut." Ja, dat dankt je de koekkoek. Als lezer ben je dan wel mooi de klos met een figuur als Jan de Loper en zijn flauwe grappen. Ik vrees dat het nog heel lang gaat duren voordat ik nog eens een Rosenboom ga lezen en het zou me ook niets verbazen als het nog heel lang gaat duren voordat er nog eens een nieuwe roman van zijn hand verschijnt.Labels: boek
posted by krekel at 9:00 PM
4 comments
Prachtige overzichtstentoonstelling waarin je een veel breder beeld krijgt van Giacometti dan de gebruikelijke ijle gebeeldhouwde figuren. Heel bijzonder vond ik dat je op de tentoonstelling ook goed ziet hoe hij als beeldhouwer zijn figuren weet terug te brengen tot bijna tweedimensionale dimensies. Als kijker vul je als het ware zelf de ontbrekende volumes bij de figuren in.
Een van de onbetwiste hoogtepunten van mijn Kerstvakantie. Prachtig onconventioneel verhaal over een familie waarvan je je voortdurend af moet vragen wat hen tot een familie maakt en die het dan toch gezellig willen/moeten hebben met de kerst. Deneuve als moeder Junot zoals altijd onderkoeld maar met een geweldige presence en een wel erg onmoederlijk karakter. Henri, de verloren en verlopen zoon wordt prachtig neergezet door Mathieu Amalric, hij is in alles de dominante oudste zoon die zijn leven helemaal naar gort geleefd heeft, maar komt in het verhaal steeds meer terug als een sterk karakter. In Un Conte de Noël wordt meesterlijk gespeeld met de clichés dei familiebanden omgeven en ze worden ook vrolijk om zeep geholpen. De diepgang in deze film is enorm, al tijdens het kijken zou ik graag even teruggespoeld hebben om sommige monologen beter te begrijpen, echt een film die je vaker moet, maar ook wil, zien. En dat heb ik niet gauw.
Postbeambte wordt weggepromoveerd naar Noord-Frans provinciestadje maar vindt toch zijn draai. Met veel voor ons moeilijk te begrijpen taalgrappen en een flwua relatieproblematieklijntje. Een beetje erg melige film.
Veel wonderlijke plaatjes met ook veel erotiek en een vis. Ik kende Melle eigenlijk helemaal niet, terwijl het toch heel toegankelijke kusnt lijkt te zijn
Bert Nienhuis fotografeerde onder andere voor de roemruchte kleurenbijlage van Vrij Nederland. Daarnaast op de tentoonstelling portretten van o.a. beroemdheden, politici en schrijvers. Mooi is dat de stijl van de foto's meeverandert met de gefotografeerde onderwerpen. Van de begeleidende praatjes bij de opening helaas niet veel meegekregen want iedereen die was uitgenodigd, was kennelijk ook gekomen, dus nogal druk.
Mooi geschreven en gedegen verhaal over de geschiedenis van de oorspronkelijke landloperskolonie in Veenhuizen. Jansen gaat in het boek op zoek naar haar eigen wortels die over verschillende generaties in Veenhuizen blijken te liggen. 
Schrijnend is het gegeven dat ook mensen die hier ooit met goede bedoelingen terecht kwamen gaandeweg tot gevangenen van het sociale systeem verwerden. Zelfs wie voor een kwartje geboren werd kon in Veenhuizen gemakkelijk minder dan een stuiver waard worden. Het boek zette me ook erg aan het denken over veel van de arme gezinnen uit mijn eigen jeugd in de Peel. Er moeten daar soortgelijke mechanismen aan ten grondslag hebben gelegen. Met wel het verschil dat men in de Peel weliswaar ook in de armoedeval bleef steken, maar tenminste niet ten prooi viel aan heropvoeders.
