Theater - De eeuw van mijn dochter

Ilja Pfeiffer NL (2006) | Uitvoering: Annette Speelt | regie: Anny van Hoof | Met Jaap Spijkers, Nettie Blanken, Thijs Römer, Michel Sluijsmans, Eva Duijvestein en Lidewij Mahler. Website Annette speelt
Gezien: 12.4.2007, Schouwburg Arnhem

---

Een treurspel in vijf bedrijven geschreven in Alexandrijns rijm door Ilja Pfeijffer. 2027, de Tweede Kamerverkiezingen staan voor de deur en de premier (Balkenende) is gestorven. Aan het graf treuren zijn weduwe (Blanken) en dochter Amelie (Mahler)en schittert de zeer goede vriend Jeroen Krabbé in een goed getimede grafrede. (hier even een stilte laten vallen..) Volgt een intrige waarin Krabbé door mevrouw Balkenende naar voren wordt geschoven als nieuwe premier, zeer tegen de zin van dochter Amelie. Dit alles wordt gadegeslagen, medegeregisseerd en becommentarieerd door de vergeten goden Zeus, Apollo en Athene. En dat loopt natuurlijk niet goed af. Waar de opgeblazen grootheid van Krabbé in het stuk hilarisch voor het voetlicht komt, schuilt de nog grotere grootheid van Pfeijffer naar mijn idee ook stiekem in de karakters van het Godentrio. Op de een of andere manier zit dat het stuk vaak in de weg. Als politiek commentaar, het stuk geeft een aardige samenvatting van vijf jaar Balkenende, is het stuk vermakelijk maar niet erg diepgaand. De referentie naar Grieks drama is er, maar wat voegt het toe, behalve de notie dat die Goden er vroeger tenminste een hilarische boel van konden maken wat we in de eeuw van mijn dochter helaas niet meer meemaken? Ook vroeg ik me nogal eens af wat er dan tussen 2006 en 2027 is gebeurd. De eeuw van mijn dochter is in alles een mix van experiment en traditie. De tekst is spitsvondig, de setting is modern. De regie is soms echt verrassend; spel en regie-aanwijzing lopen geregeld door elkaar wat een aangename relativering geeft op sommige momenten. Het verhaal is soms gewaagd en toch ook vaak gemakkelijk en clichématig. Het echte genot zit wat mij betreft in het prachtige acteerwerk van Blanken en Spijkers. Ik heb een prima theateravond gehad, maar blijf toch het gevoel houden dat er met wat extra schaven veel meer in had gezeten.