Film - Control
NL (2007), Anton Corbijn, 1h21min | Met o.a. Samantha Morton, Sam Riley. | naar de autobiografie van Deborah Curtis: "Touching from a Distance")meer info
Gezien: 2.12.2007, Lux Nijmegen
Met de vroege dood van Ian Curtis, was Joy Division al legendarisch in 1980 toen de meeste bands van hun generatie zich nog moesten vestigen. Helaas heb ik hun optreden in Nederland in die tijd gemist, maar de film Control maakt wat goed. Hij haalt in ieder geval de herinneringen op aan een muzikaal erg boeiende tijd.
De film haalt het idee dat punk en new wave ook gegrondvest waren op een alternatieve stadse levensstijl wel een beetje onderuit. Ian en Deborah Curtis leidden tussen de optredens door een tamelijk grauw leventje in Macclesfield. Eigenlijk niet veel anders dan hun fans uit pakweg Horst of Blerick die doordeweeks ook gewoon een baantje (of niet) hadden. Control laat wel erg weinig zien van de drijfveren van bands als Joy Division en Ian Curtis in het bijzonder. De toon van de film is een beetje: "het stelt allemaal niet zoveel voor". Hun muziek werd in die tijd door sommigen getypeerd als "autoongelukkenmuziek" en dat past natuurlijk ook in de sfeer van doemdenken begin jaren tachtig. Maar die sfeer heeft Deborah kennelijk gemist, want haar verhaal gaat over het gezwoeg voor huisje, boompje, beestje en de kwalen van Ian. Het ietwat dunne verhaal lijkt er vooral te zijn om de prachtige beelden samenhang te geven. De fotografie is precies wat je van Corbijn verwacht. En dat maakt de film, ondanks het wat slappe verhaal, meer dan de moeite waard.
Gezien: 2.12.2007, Lux Nijmegen
Met de vroege dood van Ian Curtis, was Joy Division al legendarisch in 1980 toen de meeste bands van hun generatie zich nog moesten vestigen. Helaas heb ik hun optreden in Nederland in die tijd gemist, maar de film Control maakt wat goed. Hij haalt in ieder geval de herinneringen op aan een muzikaal erg boeiende tijd.De film haalt het idee dat punk en new wave ook gegrondvest waren op een alternatieve stadse levensstijl wel een beetje onderuit. Ian en Deborah Curtis leidden tussen de optredens door een tamelijk grauw leventje in Macclesfield. Eigenlijk niet veel anders dan hun fans uit pakweg Horst of Blerick die doordeweeks ook gewoon een baantje (of niet) hadden. Control laat wel erg weinig zien van de drijfveren van bands als Joy Division en Ian Curtis in het bijzonder. De toon van de film is een beetje: "het stelt allemaal niet zoveel voor". Hun muziek werd in die tijd door sommigen getypeerd als "autoongelukkenmuziek" en dat past natuurlijk ook in de sfeer van doemdenken begin jaren tachtig. Maar die sfeer heeft Deborah kennelijk gemist, want haar verhaal gaat over het gezwoeg voor huisje, boompje, beestje en de kwalen van Ian. Het ietwat dunne verhaal lijkt er vooral te zijn om de prachtige beelden samenhang te geven. De fotografie is precies wat je van Corbijn verwacht. En dat maakt de film, ondanks het wat slappe verhaal, meer dan de moeite waard.
Labels: film

0 Comments:
Een reactie plaatsen
<< Home