Film - No country for old men
USA (2007), Joel & Ethan Coen, 2h02min | Met o.a. Josh Brolin, Javier Bardem, Tommy Lee Jones, e.v.a. meer info
Gezien: 2.3.2008, Lux Nijmegen
Met "No country for old men" inclusief de nodige Oscarnominaties lijken de gebroerders Coen definitief tot de gevestigde regisseurs te gaan behoren. Hoewel zij al eerder lieten zien (Intolerable Cruelty) het grote publiek als regisseurs niet uit de weg te gaan, vind ik het wel vreemd dat juist "No Country" deze status lijkt te krijgen. De film bevat veel elementen uit eerdere Coen films, de wreedheid uit Fargo en de humor en het fantastische geouwehoer uit Big Lebowski. Beide elementen, humor en wreedheid, zijn op een fantatische manier aanelkaar gesmeed.
Vooral omdat de Coen's er in slagen om de grenzen van het aannemelijke nog verder op te rekken. De film is feitelijk een lange achtervolging, maar een onmogelijke achtervolging. Llewelyn Moss wordt voortdurend op zijn hielen gezeten door huurmoordenaar Anton Cigurh, maar ook als de benodigde zendertjes geen rol meer spelen bij het spoorzoeken, blijft Cigurh in Llewelyn's spoor. Terwijl je ziet dat dat niet kan, blijf je toch geboeid. De film krijgt niet voor niets het motto "there are no clean getaways" mee. Voor het genot van de film doet het er niet toe. Het blijft spannend en amusant tegelijk. Het oprekken van wat kan en niet kan, het gebruik van extreem geweld, het zijn kenmerken die we bijvoorbeeld ook sterk terugzien in Quentin Tarantino's Kill Bill, die op zijn beurt weer ontleend is aan de Japanse martial arts films. Toch maken de Coen's er een licht te verteren film van in een echte Amerikaanse traditie van. Zelfs de aanblik van de felrealistische gevolgen van een slachtpartij in de woestijn, hoe gruwelijk ook, doet je meteen ook grinniken om de absurditeit van de scène. Zolang het fictie is, is geweld verteerbaar. In de werkelijkheid van de film dwingt de excessiviteit van het geweld sherrif Ed Tom Bell tot een soort berusting die alleen aan oude mannen lijkt gegeven. Anders overleef je het niet.
Gezien: 2.3.2008, Lux Nijmegen
Met "No country for old men" inclusief de nodige Oscarnominaties lijken de gebroerders Coen definitief tot de gevestigde regisseurs te gaan behoren. Hoewel zij al eerder lieten zien (Intolerable Cruelty) het grote publiek als regisseurs niet uit de weg te gaan, vind ik het wel vreemd dat juist "No Country" deze status lijkt te krijgen. De film bevat veel elementen uit eerdere Coen films, de wreedheid uit Fargo en de humor en het fantastische geouwehoer uit Big Lebowski. Beide elementen, humor en wreedheid, zijn op een fantatische manier aanelkaar gesmeed.Vooral omdat de Coen's er in slagen om de grenzen van het aannemelijke nog verder op te rekken. De film is feitelijk een lange achtervolging, maar een onmogelijke achtervolging. Llewelyn Moss wordt voortdurend op zijn hielen gezeten door huurmoordenaar Anton Cigurh, maar ook als de benodigde zendertjes geen rol meer spelen bij het spoorzoeken, blijft Cigurh in Llewelyn's spoor. Terwijl je ziet dat dat niet kan, blijf je toch geboeid. De film krijgt niet voor niets het motto "there are no clean getaways" mee. Voor het genot van de film doet het er niet toe. Het blijft spannend en amusant tegelijk. Het oprekken van wat kan en niet kan, het gebruik van extreem geweld, het zijn kenmerken die we bijvoorbeeld ook sterk terugzien in Quentin Tarantino's Kill Bill, die op zijn beurt weer ontleend is aan de Japanse martial arts films. Toch maken de Coen's er een licht te verteren film van in een echte Amerikaanse traditie van. Zelfs de aanblik van de felrealistische gevolgen van een slachtpartij in de woestijn, hoe gruwelijk ook, doet je meteen ook grinniken om de absurditeit van de scène. Zolang het fictie is, is geweld verteerbaar. In de werkelijkheid van de film dwingt de excessiviteit van het geweld sherrif Ed Tom Bell tot een soort berusting die alleen aan oude mannen lijkt gegeven. Anders overleef je het niet.
Labels: film
posted by krekel at 9:14 PM
0 Comments:
Een reactie plaatsen
<< Home