Thomas Rosenboom - Zoete Mond

Als Arnhemmer ben je natuurlijk extra nieuwsgierig naar een roman die zich in je eigen territorium afspeelt. Van de voorgaande Rosenboom romans was Publieke Werken best verteerbaar en zou je Gewassen Vlees in al zijn onverteerbaarheid nog als een groeiproces kunnen beschouwen. De langverwachte nieuwe roman Zoete Mond werd flink onthaald door de literaire pers en dan zijn de verwachtingen hoog. Ook al omdat ik het best kan waarderen als een "geaccepteerd" schrijver de tijd durft te nemen.
Die barenstijd moet voor Rosenboom nogal een worsteling zijn geweest. Zelden heb ik me zo verbaasd, geërgerd en opgewonden over een boek als dit. Dan zou je kunnen zeggen: "het heeft je geraakt en dat is een literaire kwaliteit", maar die vlieger gaat hier echt niet op. Dit verhaal is een opeenstapeling van obsessieve humorloosheid, een vat vol flauwe en eindeloos herhaalde vondsten. De bijelkaar gesprokkelde inspiratiebronnen; De witte Walvis, Dokter Vlimmen en Kees de Tippelaar, vormen een aardige compositie, maar geloofwaardig wil het in de verste verte maar niet worden. Een recensent schrijft dan: "Meer dan in enig andere Rosenboom-roman is herhaling als literaire strategie benut." Ja, dat dankt je de koekkoek. Als lezer ben je dan wel mooi de klos met een figuur als Jan de Loper en zijn flauwe grappen. Ik vrees dat het nog heel lang gaat duren voordat ik nog eens een Rosenboom ga lezen en het zou me ook niets verbazen als het nog heel lang gaat duren voordat er nog eens een nieuwe roman van zijn hand verschijnt.