Theater - Fool for Love | Passie
Sam Shepard USA (1983) | Uitvoering: Ensemble Leporello | regie: Dirk Opstaele | Met o.a. Katja Pire, Danny Timmermans, Gordon Wilson, Nand Buyl en Didier Francois. Alles over Fool for Love
Gezien: 21.2.2007, Schouwburg Arnhem
Fool for Love, door Leporello gebracht onder de titel Passie, is een intrigerend verhaal over de liefde tussen May en Eddie. Terwijl May wacht op een afspraak duikt plotseling Eddie op, die zij lange tijd niet heeft gezien. Eddie lijkt een onbetrouwbare figuur te zijn. May wil in eerste instantie niets meer met hem te maken hebben. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat de aantrekkingskracht tussen de twee voortdurend wordt afgewisseld met wederzijdse afstoting. Steeds meer wordt duidelijk dat deze liefde niet mag bestaan. Er is een verborgen verleden dat bij stukjes en beetjes ontrafeld wordt. Het duo wordt daarbij geholpen door de vader die als een soort commentator op de achtergrond meespeelt. De afspraak van May, een tuinman, speelt de rol van katalysator. Het stuk heeft heel duidelijke trekken van "pulp fiction", maar is zeker niet clichématig. Met weinig middelen heel erg boeiend.
Leporello brengt het stuk in een soort multidisciplinaire aanpak onder het motto "Shepard bedanst". Dat betekent dat sommige woordenstrjden, waar het stuk tamelijk vol mee zit, als dansend ten uitvoer worden gebracht. Op het podium ook twee musici die het geheel live begeleiden en soms al zingend een stuk van de tekst voor hun rekening nemen. De setting en de handelingen worden soms al decamerend door een van de spelers beschreven. Deze aanpak, met name de dans, is in het begin soms irritant. Met name omdat er niet heel erg uitmuntend wordt gedanst en de choreografie ook al niet verder gaat dan trekken en duwen. Gaandeweg komt het geheel wat meer in balans en beleven we uiteindelijk toch een zeer amsusante avond. Met een bijzondere vermelding voor de subtiele rol van de vader. Hij weet met nauwelijks tekst toch voortdurend aanwezig te zijn in het verhaal.
Gezien: 21.2.2007, Schouwburg Arnhem
Fool for Love, door Leporello gebracht onder de titel Passie, is een intrigerend verhaal over de liefde tussen May en Eddie. Terwijl May wacht op een afspraak duikt plotseling Eddie op, die zij lange tijd niet heeft gezien. Eddie lijkt een onbetrouwbare figuur te zijn. May wil in eerste instantie niets meer met hem te maken hebben. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat de aantrekkingskracht tussen de twee voortdurend wordt afgewisseld met wederzijdse afstoting. Steeds meer wordt duidelijk dat deze liefde niet mag bestaan. Er is een verborgen verleden dat bij stukjes en beetjes ontrafeld wordt. Het duo wordt daarbij geholpen door de vader die als een soort commentator op de achtergrond meespeelt. De afspraak van May, een tuinman, speelt de rol van katalysator. Het stuk heeft heel duidelijke trekken van "pulp fiction", maar is zeker niet clichématig. Met weinig middelen heel erg boeiend.Leporello brengt het stuk in een soort multidisciplinaire aanpak onder het motto "Shepard bedanst". Dat betekent dat sommige woordenstrjden, waar het stuk tamelijk vol mee zit, als dansend ten uitvoer worden gebracht. Op het podium ook twee musici die het geheel live begeleiden en soms al zingend een stuk van de tekst voor hun rekening nemen. De setting en de handelingen worden soms al decamerend door een van de spelers beschreven. Deze aanpak, met name de dans, is in het begin soms irritant. Met name omdat er niet heel erg uitmuntend wordt gedanst en de choreografie ook al niet verder gaat dan trekken en duwen. Gaandeweg komt het geheel wat meer in balans en beleven we uiteindelijk toch een zeer amsusante avond. Met een bijzondere vermelding voor de subtiele rol van de vader. Hij weet met nauwelijks tekst toch voortdurend aanwezig te zijn in het verhaal.
Labels: theater
posted by krekel at 8:27 PM
0 comments
Winter 1942/1943. De inwoners van Madrid worstelen zich door een moeilijke en onzekere tijd. Een niet onaanzienlijk deel van deze inwoners houdt zich op in koffiehuizen, bars en bordelen. Meestal woekerend met hun laatste peseta's en in de hoop dat iemand nog een redelijke sigarettenpeuk laat liggen. We krijgen een kaleidoscopisch inzicht in de levens van een grote stoet personages. Sommigen vluchtig en terloops figurerend, anderen als een soort rode draad door het verhaal. Hoewel je de Bijenkorf eerder een schets dan een verhaal zou moeten noemen. Er zijn wel enkele centrale figuren zoals Dona Rosa de barvrouw en Martin Marco de verlopen dichter. Maar ze werken niet echt ergens naar toe. Er is nauwelijks sprake van een intrige, wel van oplopende spanning. De karakters zijn niet alleen voorbijgangers, vaak komen ze in verschillende settings terug, maar door de veelheid aan karakters en namen, meer dan 150, is het tamelijk ondoenlijk om de samenhang te zien. Dat hoeft ook niet, want Cela sleept je mee en het beste wat je kunt doen is je mee laten slepen.
Losjes op Don Quichotte gebaseerd verhaal. Quichotte en Panza scharrelen in de bosjes tijdens het aanbreken van de dag. Drie kwartier later gaan ze ook nog zwemmen en blijken ze zowaar ook nog zoiets als een gesprek te kunnen voeren. In de aankondiging door de regisseur zelf was er sprake van "de beste Spaans film van 2006 en misschien wel van de laatste 25 jaar". De programmeurs van het Filmfestival nuanceren dat enigszins tot "in de categorie voor liefhebbers". En tja, als je het dan helemaal niet meer begrijpt kun je ook nog refereren aan Pasolini, Bresson, Godard. Toe maar.
Bij de bouw van de Drieklovendam worden enorme gebieden opgeslokt door het langzam stijgende water. Jia Zhang-ke maakte over deze gebeurtenis de documentaire 
In Syndromes and a century keert Weerasethakul terug naar de tijd dat zijn ouders elkaar nog niet gevonden hadden. Een zonnig deel voor zijn moeder en een koel en soms bizar deel voor zijn vader. In beide delen wordt min of meer hetzelfde verhaal verteld, hoewel de personages soms wisselen alsof het gaat om verschillende herinneringen. Waar het eerste deel nog een vrij idyllisch beeld schetst - zonnig, groen, vol liefde - is het tweede deel ronduit kil en ook moeilijk te begrijpen. Het verhaal wordt vooral verteld aan de hand van locaties waar doorheen sommige beelden, zoals een betonnen parkzitje of een religieus beeld van een heilige met flaporen, op verschillende plekken terugkomen. De film is nogal moeilijk te begrijpen als je niet doorhebt dat locaties en de herinneringen daaraan een grote rol spelen. Helaas blijft het niet tot het einde boeiend.
