Film - Das Leben der Anderen
Duitsland (2006), Florian Henckel von Donnersmarck ,2h17min | Meer informatie|und noch mehr
Gezien: 18.2.2007, Focus Arnhem
Das Leben der Anderen overtrof in alle opzichten mijn verwachtingen. Die waren ook niet zo hooggespannen na het zien van trailers en het lezen van de eerste commentaren. Ik verwachtte een beetje een grauwe DDR film te gaan zien in een typische Derrick stijl. In het begin van de film had ik ook wel af en toe het gevoel dat het typische beeld van "hoe erg de STASI wel niet was" breed werd uitgesmeerd. Mijn advies: zitten blijven en doorkijken.
Wat zich aan je voltrekt is een prachtig en poëtisch verhaal van passie, liefde en gevoel. Tegen de achtergrond van de DDR en de spanning tussen vechters, meelopers en uitvoerders wordt op een zeer subtiele manier afgerekend met cliché's over goed en kwaad en komt een beeld tevoorschijn van menselijke waarden die ook in de volledig gecontroleerde wereld van de STASI overeind kunnen blijven. Dat is niet alleen een kwestie van moed, maar vooral van kracht en het vermogen gevoel te hebben, gevoel toe te laten. De grauwheid van de film gaat over in schoonheid, die tegen het eind van de film, als de muur gevallen is, schril contrasteert met de werkelijkheid van het begeerde Berlijn van nu. De praktijken van de STASI doen inmiddels een beetje ouderwets aan, dat is wel een wrange smaak die blijft hangen.
Gezien: 18.2.2007, Focus Arnhem
Das Leben der Anderen overtrof in alle opzichten mijn verwachtingen. Die waren ook niet zo hooggespannen na het zien van trailers en het lezen van de eerste commentaren. Ik verwachtte een beetje een grauwe DDR film te gaan zien in een typische Derrick stijl. In het begin van de film had ik ook wel af en toe het gevoel dat het typische beeld van "hoe erg de STASI wel niet was" breed werd uitgesmeerd. Mijn advies: zitten blijven en doorkijken.Wat zich aan je voltrekt is een prachtig en poëtisch verhaal van passie, liefde en gevoel. Tegen de achtergrond van de DDR en de spanning tussen vechters, meelopers en uitvoerders wordt op een zeer subtiele manier afgerekend met cliché's over goed en kwaad en komt een beeld tevoorschijn van menselijke waarden die ook in de volledig gecontroleerde wereld van de STASI overeind kunnen blijven. Dat is niet alleen een kwestie van moed, maar vooral van kracht en het vermogen gevoel te hebben, gevoel toe te laten. De grauwheid van de film gaat over in schoonheid, die tegen het eind van de film, als de muur gevallen is, schril contrasteert met de werkelijkheid van het begeerde Berlijn van nu. De praktijken van de STASI doen inmiddels een beetje ouderwets aan, dat is wel een wrange smaak die blijft hangen.
Labels: film
posted by krekel at 9:01 PM
0 comments
Het eerste boek dat ik las van Ian Mcewan was Saturday (Zaterdag) een best spannende thriller over een Huntington patiënt die de hoofdpersoon min of meer stalkt. In de eerste bladzijden van Ziek van Liefde barst het van de parallellen met deze latere roman van McEwan. Eerst een tamelijk onschuldige scene waarin de hoofdpersoon zichzelf introduceert. Vervolgens gebeurt er iets in de lucbt en neemt het verhaal snel en spannende wending. De gebeurtenis op zichzelf, een ongeluk met een luchtballon(in Saturday een brandend vliegtuig) is verder niet zo belangrijk maar is de opmaat naar een psychologische thriller waarin Joe Rose wordt gestalkt door in dit geval een godsdienstwaanzinnige. Zijn vrouw Clarissa heeft niet bepaald veel aandacht voor de netelige situatie waarin Rose zich bevindt en door haar afhoudende opstelling ga je ook aan het werkelijkheidsgehalte van de belevenissen van Rose twijfelen. De rest zal ik niet verklappen.
