Tentoonstelling - Skulpturprojekte Münster 2007

Diverse locaties, zomer 2007
gezien: 7.8.2007

---

OK we zijn er geweest en het kunstwerk op de foto, verregende kapotte paraplu's en speelgoedbeertjes, hebben we gezien. Daarnaast ook nog een sokkel waarop een kromgebogen gele waterpijp was gelast. En diverse kunstwerken van eerdere edities. En Münster is ook een heel aardige stad met bovendien een prachtige Stadtbücherei en helemaal niet verkeerd om te eten. Maar na een verregende middag is er van de kunst niet veel blijven hangen. Sorry.
(Foto: Roman Mensing/sp07)

Boek - Mosquitoes

William Faulkner: Novels 1926-1929: Soldiers' Pay / Mosquitoes / Flags in the Dust / The Sound and the Fury |Library of American 2006, (Hardcover) isbn 1931082898
Gelezen: 5.8.2007

---

Mosquitoes (1927), Faulkner's tweede roman, wordt over het algemeen beschouwd als zijn mindere werk. Het kostte me inderdaad nogal moeite om deze roman te lezen. Dat heeft vooral te maken met het feit dat je voortdurend geen idee hebt waar het verhaal naartoe gaat. En uiteindelijk gaat het ook niet echt ergens naartoe. Mosquitoes is meer een sfeerschets waarin Faulkner tamelijk hardhandig afrekent met het literaire milieu van New Orleans in de jaren twintig. Om het boek goed te begrijpen moet je op de hoogte zijn met de rol die Faulkner in het begin van zijn carrière zelf speelde en wilde spelen in dit milieu. Want hij was zelf net zo'n poseur als de meeste kunstenaars die in het verhaal figureren. De afrekening volgt op de ervaring van Faulkner dat hij als dichter eigenlijk mislukt was. Zijn eigen pose als verlopen, stille buitenstaander zien we in het verhaal terug in de figuur van de eigengereide beeldhouwer Gordon en in de worstelende dichter Mark Frost.
Mosquitoes speelt zich voornamelijk af tijdens een reis op het jacht de Nausikaa op lake Pontchartrain. Op het jacht bevindt zich een groep kunstenaars die zich bezig houden met elkaar vliegen afvangen en met lucht verplaatsen. De gastvrouw, die zich graag omringd ziet met kunstenaars, zien we in de loop van het verhaal steeds wanhopiger worden omdat er uiteindelijk niets verhevens blijkt te zijn aan kunst en kunstenaars op zichzelf. Ook haar pose wordt doorgeprikt. Faulkner weet de spanning tussen al deze figuren, die elk hun eigen belang hebben bij doen alsof ze echt wat voorstellen, enorm goed weer te geven. De satire druipt er soms vanaf. Pijnlijk zijn de scènes waarin verheven gedachten van de oudere figuren botsen met hun hijgerige pogingen om in de gunst te komen van de jonge dames in het gezelschap. Deze jonge dames, maar ook de oudere vrouwen komen er overigens tamelijk bekaaid vanaf bij Faulkner. Het vrouwelijke geslacht lijkt nog weer een trede lager in de hiërarchie te staan dan de verafschuwde wood be kunstenaars. Ook aan sexuele frustraties is er duidelijk geen gebrek.
Hoewel veel van Faulkner`s verhalen moeilijk te doorgronden zijn, zie je in Mosquitoes duidelijk dat Faulkner nog een beetje op twee gedachten hinkt: enerzijds precies uitgewerkte scènes en dialogen en anderzijds het meer panoramische perspectief waarin je je als lezer moet overgeven aan het verhaal. Die twee benaderingen zijn nog niet echt mooi verweven.
Nieuw in mijn Faulkner leeservaring is dat ik ook een verhaal als Mosquitoes meer ben gaan waarderen door tegelijkertijd Faulkner's biografie te lezen. De verhalen worden nog veel rijker door het verhaal van de schrijver zelf.

Film - Mon Fils a Moi

Frankrijk(2007), Martial Fougeron,1h19min | Met o.a. Victor Sévaux, Marie Kremer, Emmanuelle Riva, Nathalie Baye, Olivier Gourmet. Meer info
Gezien: 24.7.2007, Lux Nijmegen

---

Mon fils a moi is het beklemmende debuut van regisseur Martial Fougeron over een relatie tussen een moeder en een zoon die op zijn zachtst gezegd niet erg gezond is. In een van de openingsscènes zien we een gelukkige moeder met kind met elkaar dansen. De zorgzame moeder blijkt echter al gauw te ontaarden in een neurotisch schepsel dat haar kind ernstig in haar greep houdt en psychisch mishandelt. De rest van de familie staat erbij en kijkt ernaar. De zoon, Julien, bevindt zich als zachtaardige puber in een steeds onmogelijker situatie, maar er is geen oplossing. Er is in het verhaal weinig ruimte voor nuance, de moeder is slecht en wordt alleen maar slechter, de zoon is ongelukkig en wordt alsmaar ongelukkiger. Julien's zus doet een voorzichtige poging hem uit de greep van zijn moeder te bevrijden, maar dat is niet meer dan halfslachtig. Zijn vader onttrekt zich overal aan want druk druk. Dat gebrek aan hoop vond ik een zwak punt in de film. De rol van zowel vader als zus als mogelijke tegenkrachten wordt niet uitgespeeld. Ook is het maar gissen naar de achtergrond van moeder's gedrag.
Fougeron houdt de spanning erin doordat hij in het verhaal geen mogelijkheden voor ontsnapping heeft ingebouwd. Maar bij mij werkte dat uiteindelijk alleen maar op mijn zenuwen. De tamelijk herfstige sfeer, het beperkte aantal locaties (de film speelt zich grotendeels af in en om het huis van het gezin)vond ik filmisch niet echt boeiend. En dan hadden we ook nog de pech dat we een tamelijk versleten kopie voorgeschoteld kregen.