Film - Atonement
UK (2007), Joe Wright, 1h52min | Met o.a. Keira Knightley, James McAvoy, Saoirse Ronan, Romola Garai. | naar de roman van Ian McEwan meer info
Gezien: 25.11.2007, Focus Arnhem
Briony Tallis, schrijfster in de dop, raakt op een zwoele zomerdag geobsedeerd en in de war door een reeks van gebeurtenissen waarbij haar zus Cee en de zoon van de huishoudster, Robbie, betrokken zijn. In haar schrijversfantasie ontstaat een spannende associatie die in de loop van de nacht tot een verschrikkelijke getuigenis leidt. Cee en Robbie worden uit elkaar gedreven en vinden elkaar na jaren van oorlog weer terug. De scene verplaatst zich naar de Normandische kust, waar Robbie zich probeert te handhaven in het schitterend in beeld gebrachte inferno van die dagen. De rest ga ik niet verklappen.
Atonement is zondermeer een zeer geslaagde boekverfilming te noemen. Bij het zien van de film had ik echt gevoel dat ik de sfeer die ik proefde bij het lezen van het boek volledig herbeleefde. Prachtig, soms te gladjes, in beeld gebracht op de klassieke jaren dertig Engelse manier met fladderende jurken, schalkse krullen en luxe mansions tegen het decor van eindeloze groene weiden. De spanning op het grensvlak van puberteit en volwassenheid, waarmee McEwans verhaal doordesemd is, wordt raak getypeerd door Knightley en McAvoy en vooral de jonge Briony, gespeeld door Saoirse Ronan. Net als het boek overigens, gaat de film ergens in de tweede helft net iets te langzaam, alsof het verhaal weigert volwassen te worden. Er wordt iets teveel stilgestaan bij de oorlog die voor het verhaal alleen maar decor is, maar voor de decorbouwers waarschijnlijk de klus van hun leven. En ook de epiloog van het verhaal, in de film bijna voorgedragen door Vanessa Redgrave, had voor mij niet gehoeven. Ik begrijp wel dat McEwan geen cliché-einde wilde, maar dit is wel erg moeilijk gedoe.
Gezien: 25.11.2007, Focus Arnhem
Briony Tallis, schrijfster in de dop, raakt op een zwoele zomerdag geobsedeerd en in de war door een reeks van gebeurtenissen waarbij haar zus Cee en de zoon van de huishoudster, Robbie, betrokken zijn. In haar schrijversfantasie ontstaat een spannende associatie die in de loop van de nacht tot een verschrikkelijke getuigenis leidt. Cee en Robbie worden uit elkaar gedreven en vinden elkaar na jaren van oorlog weer terug. De scene verplaatst zich naar de Normandische kust, waar Robbie zich probeert te handhaven in het schitterend in beeld gebrachte inferno van die dagen. De rest ga ik niet verklappen.Atonement is zondermeer een zeer geslaagde boekverfilming te noemen. Bij het zien van de film had ik echt gevoel dat ik de sfeer die ik proefde bij het lezen van het boek volledig herbeleefde. Prachtig, soms te gladjes, in beeld gebracht op de klassieke jaren dertig Engelse manier met fladderende jurken, schalkse krullen en luxe mansions tegen het decor van eindeloze groene weiden. De spanning op het grensvlak van puberteit en volwassenheid, waarmee McEwans verhaal doordesemd is, wordt raak getypeerd door Knightley en McAvoy en vooral de jonge Briony, gespeeld door Saoirse Ronan. Net als het boek overigens, gaat de film ergens in de tweede helft net iets te langzaam, alsof het verhaal weigert volwassen te worden. Er wordt iets teveel stilgestaan bij de oorlog die voor het verhaal alleen maar decor is, maar voor de decorbouwers waarschijnlijk de klus van hun leven. En ook de epiloog van het verhaal, in de film bijna voorgedragen door Vanessa Redgrave, had voor mij niet gehoeven. Ik begrijp wel dat McEwan geen cliché-einde wilde, maar dit is wel erg moeilijk gedoe.
posted by krekel at 9:38 PM
0 comments
Soms doe je meer indrukken op dan een blogger aankan. We deden een jaarlijks weekendje Rotterdam. Dag 1: Eerst slapen in 
Lode wordt overvallen door een vreemde vrouw (Anne) die een schoen komt brengen die kennelijk door Lode's vrouw (Maia) is verloren. Er ontspint zich een overspeldrama: Maia had al drie jaar een relatie met Anne's man Vincent. Vincent blijkt tot verbijstering van Maia verongelukt, dood en begraven. Tussen het drietal ontstaat een prachtige strijd waarin ieder voor zich een andere reden heeft om kwaad of verbijsterd te zijn. Geen van drieën kan het alleenrecht op verdriet of woede claimen, maar ze hebben het daar allemaal moeilijk mee. Dit dilemma is op een even heldere als eigenzinnige wijze uitgewerkt. Hierbij is de spanning tussen de liefde voor elkaar, die door het drama niet zomaar is verdwenen, en de - onbeantwoorde - vragen die de situatie oplevert de leidraad voor een geweldige avond toneel. De eigenzinnigheid zit hem vooral in het feit dat Wittenbols er voor heeft gekozen om het gevoel "op de ziel getrapt te zijn" tot centraal thema te maken. Dat gevoel gaat immers veel verder dan boosheid of verdriet: alleen iemand waarvan je echt veel houdt kan op je ziel trappen. Spijkers en Lousberg geven daar allebei op overtuigende wijze invulling aan. In combinatie met de onmogelijke situatie waarin Maia (Gorter)zich bevindt; ze moet zich verantwoorden en moet tegelijkertijd de klap van het verlies van haar minnaar verwerken, verkeert het overspel in een soort driehoeksrelatie waarin uiteindelijk de keuze van Maia en Lode voor elkaar de enige oplossing lijkt te zijn die recht doet aan de werkelijke liefde.
