Film - Control
NL (2007), Anton Corbijn, 1h21min | Met o.a. Samantha Morton, Sam Riley. | naar de autobiografie van Deborah Curtis: "Touching from a Distance")meer info
Gezien: 2.12.2007, Lux Nijmegen
Met de vroege dood van Ian Curtis, was Joy Division al legendarisch in 1980 toen de meeste bands van hun generatie zich nog moesten vestigen. Helaas heb ik hun optreden in Nederland in die tijd gemist, maar de film Control maakt wat goed. Hij haalt in ieder geval de herinneringen op aan een muzikaal erg boeiende tijd.
De film haalt het idee dat punk en new wave ook gegrondvest waren op een alternatieve stadse levensstijl wel een beetje onderuit. Ian en Deborah Curtis leidden tussen de optredens door een tamelijk grauw leventje in Macclesfield. Eigenlijk niet veel anders dan hun fans uit pakweg Horst of Blerick die doordeweeks ook gewoon een baantje (of niet) hadden. Control laat wel erg weinig zien van de drijfveren van bands als Joy Division en Ian Curtis in het bijzonder. De toon van de film is een beetje: "het stelt allemaal niet zoveel voor". Hun muziek werd in die tijd door sommigen getypeerd als "autoongelukkenmuziek" en dat past natuurlijk ook in de sfeer van doemdenken begin jaren tachtig. Maar die sfeer heeft Deborah kennelijk gemist, want haar verhaal gaat over het gezwoeg voor huisje, boompje, beestje en de kwalen van Ian. Het ietwat dunne verhaal lijkt er vooral te zijn om de prachtige beelden samenhang te geven. De fotografie is precies wat je van Corbijn verwacht. En dat maakt de film, ondanks het wat slappe verhaal, meer dan de moeite waard.
Gezien: 2.12.2007, Lux Nijmegen
Met de vroege dood van Ian Curtis, was Joy Division al legendarisch in 1980 toen de meeste bands van hun generatie zich nog moesten vestigen. Helaas heb ik hun optreden in Nederland in die tijd gemist, maar de film Control maakt wat goed. Hij haalt in ieder geval de herinneringen op aan een muzikaal erg boeiende tijd.De film haalt het idee dat punk en new wave ook gegrondvest waren op een alternatieve stadse levensstijl wel een beetje onderuit. Ian en Deborah Curtis leidden tussen de optredens door een tamelijk grauw leventje in Macclesfield. Eigenlijk niet veel anders dan hun fans uit pakweg Horst of Blerick die doordeweeks ook gewoon een baantje (of niet) hadden. Control laat wel erg weinig zien van de drijfveren van bands als Joy Division en Ian Curtis in het bijzonder. De toon van de film is een beetje: "het stelt allemaal niet zoveel voor". Hun muziek werd in die tijd door sommigen getypeerd als "autoongelukkenmuziek" en dat past natuurlijk ook in de sfeer van doemdenken begin jaren tachtig. Maar die sfeer heeft Deborah kennelijk gemist, want haar verhaal gaat over het gezwoeg voor huisje, boompje, beestje en de kwalen van Ian. Het ietwat dunne verhaal lijkt er vooral te zijn om de prachtige beelden samenhang te geven. De fotografie is precies wat je van Corbijn verwacht. En dat maakt de film, ondanks het wat slappe verhaal, meer dan de moeite waard.
Labels: film
posted by krekel at 10:06 AM
0 comments
In de Samenkomst wordt een beeld geschetst van de oorsprong van een groot Iers gezin over drie generaties. Een zoektocht naar de mysterieuze liefdesgeschiedenissen van grootmoeder Ada Merriman, de beweegredenen van de moeder die voortdurend kinderen baarde van wie ze de namen nog niet eens kon onthouden en die altijd ontzien moest worden, de tragische zelfmoord van Liam, de zoon waarvan niemand echt begreep waarom hij niet kon deugen. Enright schildert het verhaal en zuigt je in haar gedachtenwereld. Ze laat de lezer haar gevoel beleven zonder dat het verhaal al te expliciet wordt. Daarmee is het een verhaal dat niet verteld wordt, maar dat wordt ervaren. Een aanpak die niet alleen behoorlijk origineel is, maar die bovendien bijdraagt aan de indringendheid van het verhaal. Je gaat op sommige momenten de verwardheid en wanhoop van de vertelster letterlijk voelen terwijl je leest. Prachtig, en voor mij als negende uit een groot gezin ook heel herkenbaar, zijn de scénes tijdens de avondwake waarin je ziet hoe het restant van de familie verbonden wordt door de dood en de zorg voor moeder en tegelijkertijd volslagen vreemd voor elkaar is. Is het verbondenheid tegen wil en dank of liefde die geen kans krijgt op een normale manier tot uitdrukking te komen? Enright geeft geen antwoorden, maar dringt sluipenderwijs steeds verder door tot de waarheid.
Assepoester, Roodkapje en de boze wolf, Irma Zonderboezem en prins Roderick van Oranje Nassaukade dompelen ons onder in een hilarische familievoorstelling van het Ro-theater. Een spookjesvoorstelling met een ironische knipoog naar het musicalgenre. Waarin niets is wat het vanuit de traditie zou moeten zijn en daardoor alles zowel voor kinderen als volwassenen ontzettend leuk is. Kosten noch moeite zijn gespaard om er een prachtige voorstelling van te maken. Achter iedere verhaallijn zit wel een verrassende wending en een aanleiding om de actualiteit op de hak te nemen. Zo maakt Irma Zonderboezem, de boze stiefmoeder van Assepoester, een daverende entree met de woorden: "ik ga niet links, ik ga niet rechts, ik ga rechtdoorzee". Wordt de Boze Wolf op het bal geweigerd door een lakei met een oortje. En worden de stiefzusjes voorzien van de toepasselijke namen Paris en Hilton. Moest ik nog even achter mijn oren krabben toen ik voorafgaand aan de voorstelling in de foyer werd omringd door nerveuze kindertjes, eenmaal in de voorstelling blijkt dit gemengde publiek alleen maar bij te dragen aan de weergaloze sfeer die het gezelschap vanaf de eerste minuut weet op te roepen. (Kijk uit achter je!!, gillen de kindertjes, terwijl de volwassenen dubbel liggen over de dubbele bodems in de verhouding tussen de hunkerende Roodkapje en wegens discriminatie verongelijkte Boze Wolf.) Het is prachtig om te zien hoe beide publieken moeiteloos bediend worden. Natuurlijk, er wordt flink geschmierd, maar er wordt ook een serieuze voorstelling neergezet, met een enorm oog voor perfectie in de decors, de scenewisselingen en niet te vergeten de muziek. Een knap staaltje humor om niet gemakkelijk te vergeten. Gaat dat zien.
