Film - Mio Fratello e figlio unico

IT (2007), Daniel Luchetti, 1h48min | Met o.a. Elio Germano, Riccardo Scamarcio, Angela Finocchiaro, meer info
Gezien: 7.3.2008, Focus Arnhem

---

Schitterend portret van de broers Accio en Manrico Benassi. Accio lijkt een schlemiel en bekeert zich in zijn tegendraadsheid tot het fascisme. Manrico, de mannetjesputter, manifesteert zich steeds meer als extreem socialist. Groter verschil kan er tussen broers niet bestaan. Luchetti laat prachtig zien hoe binnen één gezin karakters bijna noodlottig uit elkaar groeien als gevolg van hun gevecht om ouderlijke genegenheid, dat nogal onverschillig wordt beantwoord. Op het moment dat er voor de bijna volwassen zoons een vrouw ten tonele verschijnt, Fransesca, gaat het gevecht tussen de broers steeds meer over het winnen van haar liefde en genegenheid. Daarbij zien we subtiel hoe het jeugdige fascisme van Accio steeds meer gerelativeerd wordt en Manrico's socialistische strijd steeds verbetener vorm aanneemt.
De film laat zich qua opzet en thematiek goed vergelijken met La Meglio Gioventù. Dat geldt ook voor de manier waarop een tijdsbeeld van Italië wordt geschetst. Ik vond vooral de manier waarop de tegenstelling tussen fascisme en socialisme wordt neergezet erg verfrissend. Luchetti lijkt geen zwart wit stelling te nemen. Vanuit het perspectief van de sociale omstandigheden van beide broers lopen de overtuigingen nog niet eens zover uit elkaar. Als kijker kun je geen partij kiezen. Langzaam zien we hoe het botte fascistische geweld sneuvelt in zijn eigen domheid en wordt vervangen door beredeneerd socialistisch terrorisme. Van de liefde blijft uiteindelijk weinig over. De vervulling van materiële verlangens; een nieuw flatje voor de krotbewoners is uiteindelijk het enige dat overblijft.

Film - No country for old men

USA (2007), Joel & Ethan Coen, 2h02min | Met o.a. Josh Brolin, Javier Bardem, Tommy Lee Jones, e.v.a. meer info
Gezien: 2.3.2008, Lux Nijmegen

---

Met "No country for old men" inclusief de nodige Oscarnominaties lijken de gebroerders Coen definitief tot de gevestigde regisseurs te gaan behoren. Hoewel zij al eerder lieten zien (Intolerable Cruelty) het grote publiek als regisseurs niet uit de weg te gaan, vind ik het wel vreemd dat juist "No Country" deze status lijkt te krijgen. De film bevat veel elementen uit eerdere Coen films, de wreedheid uit Fargo en de humor en het fantastische geouwehoer uit Big Lebowski. Beide elementen, humor en wreedheid, zijn op een fantatische manier aanelkaar gesmeed.
Vooral omdat de Coen's er in slagen om de grenzen van het aannemelijke nog verder op te rekken. De film is feitelijk een lange achtervolging, maar een onmogelijke achtervolging. Llewelyn Moss wordt voortdurend op zijn hielen gezeten door huurmoordenaar Anton Cigurh, maar ook als de benodigde zendertjes geen rol meer spelen bij het spoorzoeken, blijft Cigurh in Llewelyn's spoor. Terwijl je ziet dat dat niet kan, blijf je toch geboeid. De film krijgt niet voor niets het motto "there are no clean getaways" mee. Voor het genot van de film doet het er niet toe. Het blijft spannend en amusant tegelijk. Het oprekken van wat kan en niet kan, het gebruik van extreem geweld, het zijn kenmerken die we bijvoorbeeld ook sterk terugzien in Quentin Tarantino's Kill Bill, die op zijn beurt weer ontleend is aan de Japanse martial arts films. Toch maken de Coen's er een licht te verteren film van in een echte Amerikaanse traditie van. Zelfs de aanblik van de felrealistische gevolgen van een slachtpartij in de woestijn, hoe gruwelijk ook, doet je meteen ook grinniken om de absurditeit van de scène. Zolang het fictie is, is geweld verteerbaar. In de werkelijkheid van de film dwingt de excessiviteit van het geweld sherrif Ed Tom Bell tot een soort berusting die alleen aan oude mannen lijkt gegeven. Anders overleef je het niet.

Dagje uit - Geef mij maar Amsterdam

Nogal divers
Gedaan: 23.02.2008, Amsterdam

---

Een leuk dagje naar Amsterdam. Start op het Centraal Station. Vandaar naar Stedelijk Museaum CS. Tentoonstelling van 60 jaar Magnum fotografie en Tobias Rehberger's "the chicken-and-egg-no-problem-wall-painting". Magnum is goed voor uren kijkplezier, maar daarvoor kun je ook terecht op Magnum's eigen website en blog. Beslist doen overigens. Tobias Rehberger is een serie van oude installaties in een nieuw jasje en aan elkaar geregen. Aardig, maar niet indrukwekkend. Vervolgens naar de nieuwe Openbare Bibliotheek Amsterdam, kunstzinnig afgekort tot OBA. Indrukwekkend gebouw en nog indrukwekkender boekensorteermachine. Interieur heeft wel een beetje last van teveel inrichting, overdaad aan Apple vormgeving en bevuiling van witte hippe stoelen. Mooi, maar ik vrees snel sleets. Dan via de Wallen, doen voordat het te laat is, stevig doorlopend naar Amsterdams gemeentearchief aan de Vijzelstraat. Weer totaal anders dan OBA, maar naar mijn smaak meer in overeenstemming met archief/bibliotheek functie dan OBA. Uiteindelijk afgesproken in cafe de Klepel aan de Prinsenstraat voor het echte Amsterdam. Leuke gesprekken en heerlijke kroegsfeer aan de rand van de Jordaan. Wat geleerd over de grote waarde van oude strooibiljetten van dichter A. En hoe dan ook genoten. Nog even gegeten in hip Italiaans restaurant waarvan ik naam en smaak ben vergeten en dan terug naar huis.