donderdag 15 mei 2008
Op stap - Maastricht
Nogal divers
Gedaan: 21.3.2008, Maastricht
Chambre d'hotes Rekko was het uigangspunt voor een weekendje Maastricht. Wel duur maar de ontvangst met een lekker kopje beloofde wat. Daar hebben we tijdens de rest van het verblijf niet veel meer van gemerkt. Mager en amateuristisch ontbijt en slappe koffie uiteindelijk. Veel te matig in deze prijsklasse helaas. Voeg daarbij het typisch Limburgse clientelisme waarin de lokale bewoners toch een streepje voor hebben en er blijft vooral een nare smaak over. Eten Ca del Biro, zo mogelijk nog duurder. En wat een boel pretenties. Kopje espresso 6 euro, dat werk. Eten wel lekker maar niet om echt te onthouden. In deze prijsklasse verwacht je de kopjes van de asperge, niet de kontjes. Op zaterdag: Het Hegske. Ook niet de goedkoopste maar dat hoeft ook niet. Perfecte gastvrouw, geweldig eten, heerlijke wijn prima prijs/kwaliteit verhouding. Maastricht zoals je het verwacht. Stadswandeling: aardig maar o,o wat is Maaastricht eigenlijk toch saai en clean. Doen: wandeling naar Kanne en terug. Start bij de berenkuil en wandel langs de jeker, volg de bordjes naar keuze. En op zondag: terras in Noorbeek. Alweer zo'n vervelend staaltje clientelisme. Voor de Hollenjers was er alleen belegen rijstevlaai, voor de Limburgers een ruime keuze aan verse vlaaien. Maastricht Hills, forget it.
Gedaan: 21.3.2008, Maastricht
Chambre d'hotes Rekko was het uigangspunt voor een weekendje Maastricht. Wel duur maar de ontvangst met een lekker kopje beloofde wat. Daar hebben we tijdens de rest van het verblijf niet veel meer van gemerkt. Mager en amateuristisch ontbijt en slappe koffie uiteindelijk. Veel te matig in deze prijsklasse helaas. Voeg daarbij het typisch Limburgse clientelisme waarin de lokale bewoners toch een streepje voor hebben en er blijft vooral een nare smaak over. Eten Ca del Biro, zo mogelijk nog duurder. En wat een boel pretenties. Kopje espresso 6 euro, dat werk. Eten wel lekker maar niet om echt te onthouden. In deze prijsklasse verwacht je de kopjes van de asperge, niet de kontjes. Op zaterdag: Het Hegske. Ook niet de goedkoopste maar dat hoeft ook niet. Perfecte gastvrouw, geweldig eten, heerlijke wijn prima prijs/kwaliteit verhouding. Maastricht zoals je het verwacht. Stadswandeling: aardig maar o,o wat is Maaastricht eigenlijk toch saai en clean. Doen: wandeling naar Kanne en terug. Start bij de berenkuil en wandel langs de jeker, volg de bordjes naar keuze. En op zondag: terras in Noorbeek. Alweer zo'n vervelend staaltje clientelisme. Voor de Hollenjers was er alleen belegen rijstevlaai, voor de Limburgers een ruime keuze aan verse vlaaien. Maastricht Hills, forget it.Labels: uitje
Boek - Flags in the dust
William Faulkner: Novels 1926-1929: Soldiers' Pay / Mosquitoes / Flags in the Dust / The Sound and the Fury |Library of American 2006, (Hardcover) isbn 1931082898
Gelezen: 15.3.2008
Flags in the dust werd oorspronkelijk gepubliceerd in een sterk bewerkte versie met de titel Sartoris. Het is een boek waar je lekker lang over kunt doen. Het duurde ook best lang voordat ik echt begreep waar het over ging. Flags in the dust is een kaleidoscopische weergave van de ontwikkeling van het geslacht Sartoris. Faulkner lijkt daarbij opzettelijk te spelen met de naamgeving van de hoofdpersonen: John en Bayard Sartoris die in elke generatie net tot een andere tak van de familie behoren. John heeft een zoon Bayard die weer een zoon heeft die John heet. Dezelfde lijn voor de oude Bayard. Allen worstelen met hun status als held of mislukking waarbij het heldendom van de een onmiskenbaar leidt tot het zich mislukt voelen van de ander. Moeilijk te beschrijven omdat zoals vaker bij Faulkner de leeservaring zelf er het meeste toe doet.
Gelezen: 15.3.2008
Flags in the dust werd oorspronkelijk gepubliceerd in een sterk bewerkte versie met de titel Sartoris. Het is een boek waar je lekker lang over kunt doen. Het duurde ook best lang voordat ik echt begreep waar het over ging. Flags in the dust is een kaleidoscopische weergave van de ontwikkeling van het geslacht Sartoris. Faulkner lijkt daarbij opzettelijk te spelen met de naamgeving van de hoofdpersonen: John en Bayard Sartoris die in elke generatie net tot een andere tak van de familie behoren. John heeft een zoon Bayard die weer een zoon heeft die John heet. Dezelfde lijn voor de oude Bayard. Allen worstelen met hun status als held of mislukking waarbij het heldendom van de een onmiskenbaar leidt tot het zich mislukt voelen van de ander. Moeilijk te beschrijven omdat zoals vaker bij Faulkner de leeservaring zelf er het meeste toe doet.Labels: boek klassieken
Boek - De erfenis van het verlies
Kiran Desai | Amsterdam : Bezige Bij (2006), 430 pgs., isbn 9789023425779
Gelezen 30.3.2008
Veel bejubeld, maar waarom eigenlijk. Desai schetst het verhaal van ontheemde mensen. De een in India de ander in Amerika. Biju, is zijn geluk in Amerika gaan beproeven, en zwerft als illegale, onderbetaalde immigrant van baantje naar baantje. Sai, de kleindochter van rechter Jemu komt na het verongelukken van haar ouders in Rusland in de Darjeelingstreek terecht. Desai schetst het verhaal van generaties Indiërs die door het lot terecht zijn gekomen op plekken waar ze zich niet thuisvoelen en van hele volksstammen die elkaars ruimte betwisten. Zo creëert zij in het decor van een klassieke familiesaga een beeld van de huidige mulitculturele samenleving en haar desastreuze gevolgen. Ze leunt daarbij sterk op actuele thema's en verpakt die handig in een romantische sfeer. Maar echte diepgang zit er niet in. De stijl is precies, maar in mijn ogen nogal bedacht. Een knap geschreven boek dat je gemakkelijk vergeet.
Gelezen 30.3.2008
Veel bejubeld, maar waarom eigenlijk. Desai schetst het verhaal van ontheemde mensen. De een in India de ander in Amerika. Biju, is zijn geluk in Amerika gaan beproeven, en zwerft als illegale, onderbetaalde immigrant van baantje naar baantje. Sai, de kleindochter van rechter Jemu komt na het verongelukken van haar ouders in Rusland in de Darjeelingstreek terecht. Desai schetst het verhaal van generaties Indiërs die door het lot terecht zijn gekomen op plekken waar ze zich niet thuisvoelen en van hele volksstammen die elkaars ruimte betwisten. Zo creëert zij in het decor van een klassieke familiesaga een beeld van de huidige mulitculturele samenleving en haar desastreuze gevolgen. Ze leunt daarbij sterk op actuele thema's en verpakt die handig in een romantische sfeer. Maar echte diepgang zit er niet in. De stijl is precies, maar in mijn ogen nogal bedacht. Een knap geschreven boek dat je gemakkelijk vergeet.
Veel nummers van Dig Lazarus Dig. De harde kant van Cave, nummers ook waar je eerste een paar keer naar moet luisteren. Af en toe bespeurde ik wat minder concentratie, maar wat een show en wat klasse. Snoeihard genieten
