The Wrestler

Sterke Pastiche op de wereld van Hulk Hogan. Kermis met bloed en pijn ter vermaak van de dommen. Het verval van de worstelaar op leeftijd ook fysiek in het echt en onecht verbeeld door Rourke.

The Wrestler (2008)
Focus Arnhem | Darren Aronofsky | USA | 111 min
Met: Mickey Rourke als Randy 'The Ram' Robinson en Marisa Tomei als Cassidy

Slumdog Millionaire (2008)

Gezien: 21 februari, Lux Arnhem

Spannend maar ook heftig spektakel in Bijna Bollywood traditie. Vaak ten onrechte aangekondigd als feelgood movie.

info:Slumdog Millionaire (2008)

Film - Un conte de Noël

FR (2008), Arnaud Desplechin, 2hr30min | Met o.a. Catherine Deneuve, Mathieu Amalric, Jean Paul Roussillon. meer info
Gezien: 2 januari 2009, Louis Hardlooper Utrecht

---

Een van de onbetwiste hoogtepunten van mijn Kerstvakantie. Prachtig onconventioneel verhaal over een familie waarvan je je voortdurend af moet vragen wat hen tot een familie maakt en die het dan toch gezellig willen/moeten hebben met de kerst. Deneuve als moeder Junot zoals altijd onderkoeld maar met een geweldige presence en een wel erg onmoederlijk karakter. Henri, de verloren en verlopen zoon wordt prachtig neergezet door Mathieu Amalric, hij is in alles de dominante oudste zoon die zijn leven helemaal naar gort geleefd heeft, maar komt in het verhaal steeds meer terug als een sterk karakter. In Un Conte de Noël wordt meesterlijk gespeeld met de clichés dei familiebanden omgeven en ze worden ook vrolijk om zeep geholpen. De diepgang in deze film is enorm, al tijdens het kijken zou ik graag even teruggespoeld hebben om sommige monologen beter te begrijpen, echt een film die je vaker moet, maar ook wil, zien. En dat heb ik niet gauw.

Film - Bienvenue chez les chti's

FR (2008), Dany Boon, 1hr36min | Met o.a. Kad Merad, Dany Boon, Philippe Abrqams. meer info
Gezien: 23 december 2008, Focus Arnhem

---

Postbeambte wordt weggepromoveerd naar Noord-Frans provinciestadje maar vindt toch zijn draai. Met veel voor ons moeilijk te begrijpen taalgrappen en een flwua relatieproblematieklijntje. Een beetje erg melige film.

Film - Burn after Reading

USA (2008), Joel en Ethan Coen, 1hr36min | Met o.a. George Clooney, Bradd Pitt, John Malkovitch, Frances MacDormand. meer info
Gezien: 30 october 2008, Rembrandt Arnhem

---

Een beetje zuur misschien, maar bij zoveel productie gaat er weleens iets minder goed. Burn after Reading mag wat mij betreft in de lijst "Slechtste films tot nu toe van de Coen Brothers". Daarnaast wil ik ook nog even kwijt dat een bezoek aan de Rembrandt Bioscoop een echte bezoeking is. Zelden zag ik onder het mom van een gezellig avondje uit zo'n zielloze zwijnestal.

Film - Aanrijding in Moscou

BE (2008), Christophe van Rompaey, 1hr42min | Met o.a. Barbara Sarafiani, Jurgen Delnaet, Johan Heldenbergh. meer info
Gezien: 25 october 2008, Focus Arnhem

---

Verrassende en enorm aanstekelijke romantische komedie. Van Rompaey laat zien dat je met veel liefde voor het vak, een goed verhaal en weinig middelen een prachtige film kunt maken. Bijzonder is dat de Film consequent in Vlaams dialect wordt gesproken. Ondertiteling in het Nederlands is dus niet overbodig.
Matty veroorzaakt een lullige aanrijding met Johnny de vrachtwagenchauffeur (Johnny del camione amaroso). Na een flinke scheldpartij slaat bij Johnny de vonk over, maar Matty - man ervandoor met midlifecrisis, puberende dochter - moet er vooralsnog niets van hebben. Wat volgt is een prachtig opgebouwd kat en muisspel tussen een twijfelende maar hunkerende Matty en een vasthoudende Johnny.
Het verhaal is gesitueerd in een Gentbrugse volkswijk, in sommige scenes lijkt er zelfs in live situaties gefilmd, en samen met het gesproken dialect brengt je dat heel dichtbij de werkelijkheid. Maar nergens ligt het er te dicht bovenop. En het is niet alleen oppervlakkige humor, maar ook heel herkenbaar leed. Dat is overigens niet in het minst te danken aan de voortreffelijke casting en de geweldige prestatie van Barbara Sarafian als Matty. Mike Leigh in België, echt een aanrader.

Film - Caos calmo

IT (2007), Antonio Luigi Grimaldi, 1hr45min | Met o.a. Nanni Moretti, Valeria Golino, Alessandro Gassman. meer info
Gezien: juli 2008, Lux Nijmegen

---

Sandro Veronesi schreef het verhaal van Pietro Paladino, die het verlies van zijn vrouw op een schijnbare kalme manier verwerkt, het boek werd zeer getrouw aan het verhaal verfilmd door Antonio Luigi Grimaldi.Dat is wonderlijk want hoewel ik het boek met heel veel plezier gelezen had, had ik het idee dat zo'n verhaal, dat zich vooral wachtend in een auto afspeelt nauwelijks verfilmbaar zou zijn. Daarin is Grimaldi geweldig geslaagd, het beeld maakt het verhaal zelfs realistischer en indringender

Pietro is gelukkig getrouwd en vader van de 10 jarige Claudia. Op een dag sterft zijn vrouw terwijl hij het leven van een andere vrowu aan het reden is. Vanaf dat moment is niets meer hetzelfde. Dag en nacht is Pietro er voor zijn dochter, ook op het schoolplein als ze voor het eerst weer naar school gaat. Het wachten wordt afgewisseld met zaken en bezoekjes van collega's, vrienden en vreemden die gaandeweg gewend lijken te raken aan de situatie en er ogenschijnlijk ook weinig moeite mee hebben dat Pietro zich alleen nog met zijn dochter wil bezighouden. Hoewel een wonderlijk verhaal, blijf je voortdurend met beide benen op de grond door de harde zekelijkheid van Pietro's werk bij een fuserende televisiemaatschappij die een mooi contrast vormt met zijn doorleefde en gede in beeld gebrachte gevoelswereld.

Film - Happy Go Lucky

UK (2008), Mike Leigh, 2h10min | Met o.a. Sally Hawkins, Alexis Zegerman, Eddie Marsan. meer info
Gezien: 15.6.2008, Focus Arnhem

---

Mike Leigh kennen we van vaak wat sombere films in fijne Engelse mist- en regentinten. Met Happy-Go_lucky gooit hij het over een totaal andere boeg. Een feest van kleur en blijdschap. Maar de boodschap is niet zo oppervlakkig als het op het eerste gezicht lijkt. Poppy, fenomenaal en sterk aangezet gespeeld door Sally Hawkins, is een alleenstaande dertiger met een baan als onderwijzeres. Maar Poppy is vooral blij met het leven dat ze leidt. Niet ongecompliceerd, maar wel met een enorme optimistische instelling. Haar omgeving begrijpt dat niet altijd even goed, ze zijn gewoon niet gewend aan gelukkige mensen en ze verdenken haar van domheid en naïviteit. Leigh laat haarscherp zien dat sommige mensen geen talent hebben voor geluk. Misschien is dat de boodschap van deze vreselijk originele film.

Film - Paris

FR (2008), Ceric Klapisch, 2h10min | Met o.a. Romain Duris, Juliette Binoche, Albert Dupontel, Karin Viard, François Cluzet, Fabrice Luchini, Gilles Lellouche, Mélanie Laurent, Zinedine Soualem, Julie Ferrier, Sabrina Ouazani. meer info
Gezien: 2.6.2008, Focus Arnhem

---

Prachtige film. Niemand kan zo goed en herkenbaar het dagelijkse leven filmen als Klapisch. Met af en toe een verrassende en bizarre twist. Ik heb er niets aan toe te voegen. Gewoon mooi en ontzettend Parijs.

Film - Mio Fratello e figlio unico

IT (2007), Daniel Luchetti, 1h48min | Met o.a. Elio Germano, Riccardo Scamarcio, Angela Finocchiaro, meer info
Gezien: 7.3.2008, Focus Arnhem

---

Schitterend portret van de broers Accio en Manrico Benassi. Accio lijkt een schlemiel en bekeert zich in zijn tegendraadsheid tot het fascisme. Manrico, de mannetjesputter, manifesteert zich steeds meer als extreem socialist. Groter verschil kan er tussen broers niet bestaan. Luchetti laat prachtig zien hoe binnen één gezin karakters bijna noodlottig uit elkaar groeien als gevolg van hun gevecht om ouderlijke genegenheid, dat nogal onverschillig wordt beantwoord. Op het moment dat er voor de bijna volwassen zoons een vrouw ten tonele verschijnt, Fransesca, gaat het gevecht tussen de broers steeds meer over het winnen van haar liefde en genegenheid. Daarbij zien we subtiel hoe het jeugdige fascisme van Accio steeds meer gerelativeerd wordt en Manrico's socialistische strijd steeds verbetener vorm aanneemt.
De film laat zich qua opzet en thematiek goed vergelijken met La Meglio Gioventù. Dat geldt ook voor de manier waarop een tijdsbeeld van Italië wordt geschetst. Ik vond vooral de manier waarop de tegenstelling tussen fascisme en socialisme wordt neergezet erg verfrissend. Luchetti lijkt geen zwart wit stelling te nemen. Vanuit het perspectief van de sociale omstandigheden van beide broers lopen de overtuigingen nog niet eens zover uit elkaar. Als kijker kun je geen partij kiezen. Langzaam zien we hoe het botte fascistische geweld sneuvelt in zijn eigen domheid en wordt vervangen door beredeneerd socialistisch terrorisme. Van de liefde blijft uiteindelijk weinig over. De vervulling van materiële verlangens; een nieuw flatje voor de krotbewoners is uiteindelijk het enige dat overblijft.

Film - No country for old men

USA (2007), Joel & Ethan Coen, 2h02min | Met o.a. Josh Brolin, Javier Bardem, Tommy Lee Jones, e.v.a. meer info
Gezien: 2.3.2008, Lux Nijmegen

---

Met "No country for old men" inclusief de nodige Oscarnominaties lijken de gebroerders Coen definitief tot de gevestigde regisseurs te gaan behoren. Hoewel zij al eerder lieten zien (Intolerable Cruelty) het grote publiek als regisseurs niet uit de weg te gaan, vind ik het wel vreemd dat juist "No Country" deze status lijkt te krijgen. De film bevat veel elementen uit eerdere Coen films, de wreedheid uit Fargo en de humor en het fantastische geouwehoer uit Big Lebowski. Beide elementen, humor en wreedheid, zijn op een fantatische manier aanelkaar gesmeed.
Vooral omdat de Coen's er in slagen om de grenzen van het aannemelijke nog verder op te rekken. De film is feitelijk een lange achtervolging, maar een onmogelijke achtervolging. Llewelyn Moss wordt voortdurend op zijn hielen gezeten door huurmoordenaar Anton Cigurh, maar ook als de benodigde zendertjes geen rol meer spelen bij het spoorzoeken, blijft Cigurh in Llewelyn's spoor. Terwijl je ziet dat dat niet kan, blijf je toch geboeid. De film krijgt niet voor niets het motto "there are no clean getaways" mee. Voor het genot van de film doet het er niet toe. Het blijft spannend en amusant tegelijk. Het oprekken van wat kan en niet kan, het gebruik van extreem geweld, het zijn kenmerken die we bijvoorbeeld ook sterk terugzien in Quentin Tarantino's Kill Bill, die op zijn beurt weer ontleend is aan de Japanse martial arts films. Toch maken de Coen's er een licht te verteren film van in een echte Amerikaanse traditie van. Zelfs de aanblik van de felrealistische gevolgen van een slachtpartij in de woestijn, hoe gruwelijk ook, doet je meteen ook grinniken om de absurditeit van de scène. Zolang het fictie is, is geweld verteerbaar. In de werkelijkheid van de film dwingt de excessiviteit van het geweld sherrif Ed Tom Bell tot een soort berusting die alleen aan oude mannen lijkt gegeven. Anders overleef je het niet.

Earth

GB/Dld (2007), Alastair Fothergill en Mark Linfield, 1h36min | Met o.a. Leeuwen, Tijgers, IJsberen, Kraanvogels e.v.a. | meer info
Gezien: 2.2.2008, Focus Arnhem

---

In ruim anderhalf uur maakt Earth een tocht van Noordpool naar Zuidpool en benadrukt daarbij de strijd om te overleven. Mooi.

Film - Lady Chatterley

FR (2006), Pascale Ferran, 2h38min | Met o.a. Marina Hands, Jean-Louis Coulloc'h, Hyppolyte Girardot, Hélène Alexandris | naar het boek van D.H. Lawrence meer info
Gezien: 6.1.2008, Lux Nijmegen

---

Lady Chatterley, naar het boek van D.H. Lawrence, behoeft weinig uitleg. Rijke jongedame met invalide man zoekt bevrediging bij jachtopziener van lage komaf en daar bloeit iets moois uit op, maar dat kan eigenlijk niet. (sorry voor de korte samenvatting). De remake in filmvorm wordt door Ferran gelegitimeerd met het verhaal dat deze versie is gebaseerd op een vroege versie van de roman onder de titel John Thomas (what's in a name) en Lady Jane, die pas na zijn dood publiek werd. Daarin meer nadruk voor natuurschoon, tederheid en ontluikende sexuele verlangens. Inderdaad meer natuurschoon, maar het verhaal in de film is nagenoeg hetzelfde als eerdere versies. Hooguit wat simpeler. Maar dat kan ook aan de regisseur liggen.
Persoonlijk vond ik het na alle juichende recensies nogal tegenvallen. Lady Jane en John Thomas hadden best wel pret in de bosjes, maar het verhaal blijft erg hangen in een herhaling van alweer een stiekem uitstapje uitmondend in een potje tederheid en ontluiking. Ik had zelfs het idee dat zich gaande de film een paadje in het struikgewas begon te vormen. Voeg bij dit redelijk eendimensionale verhaal de beperkte wisselingen van plaats en een ook al niet zo verdoorgevoerde uitdieping van karakters en je houdt een film over die bij lange niet kan tippen - ja zelfs trekken van een low budget productie heeft - aan alle prachtige kostuumdrama's die we de laatste jaren hebben gezien.

Film - Control

NL (2007), Anton Corbijn, 1h21min | Met o.a. Samantha Morton, Sam Riley. | naar de autobiografie van Deborah Curtis: "Touching from a Distance")meer info
Gezien: 2.12.2007, Lux Nijmegen

---

Met de vroege dood van Ian Curtis, was Joy Division al legendarisch in 1980 toen de meeste bands van hun generatie zich nog moesten vestigen. Helaas heb ik hun optreden in Nederland in die tijd gemist, maar de film Control maakt wat goed. Hij haalt in ieder geval de herinneringen op aan een muzikaal erg boeiende tijd.
De film haalt het idee dat punk en new wave ook gegrondvest waren op een alternatieve stadse levensstijl wel een beetje onderuit. Ian en Deborah Curtis leidden tussen de optredens door een tamelijk grauw leventje in Macclesfield. Eigenlijk niet veel anders dan hun fans uit pakweg Horst of Blerick die doordeweeks ook gewoon een baantje (of niet) hadden. Control laat wel erg weinig zien van de drijfveren van bands als Joy Division en Ian Curtis in het bijzonder. De toon van de film is een beetje: "het stelt allemaal niet zoveel voor". Hun muziek werd in die tijd door sommigen getypeerd als "autoongelukkenmuziek" en dat past natuurlijk ook in de sfeer van doemdenken begin jaren tachtig. Maar die sfeer heeft Deborah kennelijk gemist, want haar verhaal gaat over het gezwoeg voor huisje, boompje, beestje en de kwalen van Ian. Het ietwat dunne verhaal lijkt er vooral te zijn om de prachtige beelden samenhang te geven. De fotografie is precies wat je van Corbijn verwacht. En dat maakt de film, ondanks het wat slappe verhaal, meer dan de moeite waard.

Film - Atonement

UK (2007), Joe Wright, 1h52min | Met o.a. Keira Knightley, James McAvoy, Saoirse Ronan, Romola Garai. | naar de roman van Ian McEwan meer info
Gezien: 25.11.2007, Focus Arnhem

---

Briony Tallis, schrijfster in de dop, raakt op een zwoele zomerdag geobsedeerd en in de war door een reeks van gebeurtenissen waarbij haar zus Cee en de zoon van de huishoudster, Robbie, betrokken zijn. In haar schrijversfantasie ontstaat een spannende associatie die in de loop van de nacht tot een verschrikkelijke getuigenis leidt. Cee en Robbie worden uit elkaar gedreven en vinden elkaar na jaren van oorlog weer terug. De scene verplaatst zich naar de Normandische kust, waar Robbie zich probeert te handhaven in het schitterend in beeld gebrachte inferno van die dagen. De rest ga ik niet verklappen.
Atonement is zondermeer een zeer geslaagde boekverfilming te noemen. Bij het zien van de film had ik echt gevoel dat ik de sfeer die ik proefde bij het lezen van het boek volledig herbeleefde. Prachtig, soms te gladjes, in beeld gebracht op de klassieke jaren dertig Engelse manier met fladderende jurken, schalkse krullen en luxe mansions tegen het decor van eindeloze groene weiden. De spanning op het grensvlak van puberteit en volwassenheid, waarmee McEwans verhaal doordesemd is, wordt raak getypeerd door Knightley en McAvoy en vooral de jonge Briony, gespeeld door Saoirse Ronan. Net als het boek overigens, gaat de film ergens in de tweede helft net iets te langzaam, alsof het verhaal weigert volwassen te worden. Er wordt iets teveel stilgestaan bij de oorlog die voor het verhaal alleen maar decor is, maar voor de decorbouwers waarschijnlijk de klus van hun leven. En ook de epiloog van het verhaal, in de film bijna voorgedragen door Vanessa Redgrave, had voor mij niet gehoeven. Ik begrijp wel dat McEwan geen cliché-einde wilde, maar dit is wel erg moeilijk gedoe.

The Diving Bell and the Butterfly

Frankrijk, Verenigde Staten (2007), Julian Schnabel, 1h52min | Met o.a. Jean-Pierre Cassel, Hiam Abbass, Emmanuelle Seigner, Mathieu Amalric. meer info
Gezien: 14.9.2007, Lux Nijmegen

---

The Diving Bell and the Butterfly (Le Scaphandre et le papillon) vertelt het waargebeurde verhaal van Jean-Dominique Bauby, de hoofdredacteur van de Franse Elle, die door een beroerte volledig verlamd raakt. Het verhaal begint op het moment dat Jean-Do uit zijn coma ontwaakt, dit wordt door Schnabel prachtig vanuit de hoofdpersoon gefilmd. Eerst zijn de beelden vaag en langzaam ontvouwt het drama zich in het hoofd van Jean-Do. Op een technisch mooi uitgewerkte manier krijg je te zien en te horen hoe de wereld er vanuit de ontwakende comapatiënt uitziet. Deze realiseert zich dat ze hem niet kunnen horen als hij spreekt, dat hij niets meer kan bewegen behalve zijn rechterooglid. Maar hoe vertel je het de dokter. Van gevierde man tot kasplantje. Jean-Do legt er zich, gesteund door zijn liefdevolle verzorgsters niet bij neer. Als blijkt dat hij nog kan communiceren door met zijn ooglid te knipperen neemt hij zich voor om zijn toezegging een boek te schrijven gestand te doen. Dat gaat uiteindelijk een jaar en drie maanden duren. Enkele maanden na het gereedkomen van het boek overlijd Bauby.
Julian Schnabel is er in geslaagd om van een uiterst zwaar en ook verteltechnisch moeilijk onderwerp - een hoofdpersoon die alleen met zijn oog kan knipperen - een uiterst geslaagde film te maken. De compositie klopt gewoon overal: je wordt volledig opgenomen in het perspectief van Bauby zonder dat het vermoeiend wordt. Hij laat in korte flashbacks perfect zien hoe het leven en het karakter van Bauby er vroeger uitzagen. Maar nergens wordt het sentimenteel. The Diving Bell is bovendien een erg mooie film waarin erg op de details is gelet. De muziek, de aankleding, de abstracte intermezzo's van instortende ijsbergen. Het is allemaal prachtig om mee te maken.

Film - Mon Fils a Moi

Frankrijk(2007), Martial Fougeron,1h19min | Met o.a. Victor Sévaux, Marie Kremer, Emmanuelle Riva, Nathalie Baye, Olivier Gourmet. Meer info
Gezien: 24.7.2007, Lux Nijmegen

---

Mon fils a moi is het beklemmende debuut van regisseur Martial Fougeron over een relatie tussen een moeder en een zoon die op zijn zachtst gezegd niet erg gezond is. In een van de openingsscènes zien we een gelukkige moeder met kind met elkaar dansen. De zorgzame moeder blijkt echter al gauw te ontaarden in een neurotisch schepsel dat haar kind ernstig in haar greep houdt en psychisch mishandelt. De rest van de familie staat erbij en kijkt ernaar. De zoon, Julien, bevindt zich als zachtaardige puber in een steeds onmogelijker situatie, maar er is geen oplossing. Er is in het verhaal weinig ruimte voor nuance, de moeder is slecht en wordt alleen maar slechter, de zoon is ongelukkig en wordt alsmaar ongelukkiger. Julien's zus doet een voorzichtige poging hem uit de greep van zijn moeder te bevrijden, maar dat is niet meer dan halfslachtig. Zijn vader onttrekt zich overal aan want druk druk. Dat gebrek aan hoop vond ik een zwak punt in de film. De rol van zowel vader als zus als mogelijke tegenkrachten wordt niet uitgespeeld. Ook is het maar gissen naar de achtergrond van moeder's gedrag.
Fougeron houdt de spanning erin doordat hij in het verhaal geen mogelijkheden voor ontsnapping heeft ingebouwd. Maar bij mij werkte dat uiteindelijk alleen maar op mijn zenuwen. De tamelijk herfstige sfeer, het beperkte aantal locaties (de film speelt zich grotendeels af in en om het huis van het gezin)vond ik filmisch niet echt boeiend. En dan hadden we ook nog de pech dat we een tamelijk versleten kopie voorgeschoteld kregen.

Film - Angel

Frankrijk, Groot-Brittannië, België (2007), Francois Ozon,2h14min | Met o.a. Romola Garia, Charlotte Rampling, Lucy Russell, Michael Fassbender. Meer info
Gezien: 30.5.2007, Lux Nijmegen

---

Melodrama (gebaseerd op Angel van Elizabeth Taylor) Op het eerste gezicht kitscherig verhaal over een schrijfster uit de lagere klasse met een enorme ambitie die succesvol wordt maar niet echt wordt geaccepteerd in de betere kringen totdat ze rijk is. Die in een kasteel gaat wonen en alle kapsones vertoont die je in een dergelijk verhaal mag verwachten. Ozon maakt er een waar spektakel van, een lust voor het oog, maar niet echt veel diepgang.
Toch zitten er voldoende lagen in de film om te boeien. De overdreven camp-achtige aankleding en het extreem voorspelbare verloop van het verhaal zijn storend totdat je gaat beseffen dat je op het verkeerde been wordt gezet en ondanks de ogenschijnlijke oppervlakkigheid meegesleept wordt in het drama van Angel. Angel kan ook bekeken worden als een uit de hand gelopen droom van de schrijfster, een verzonnen verhaal dat voor de ogen van de kijker werkelijkheid wordt en dat de hoofdpersoon van de film langzaam verteert.
Mooi toch wel. Fijne film voor de winteravond

Film - Das Leben der Anderen

Duitsland (2006), Florian Henckel von Donnersmarck ,2h17min | Meer informatie|und noch mehr
Gezien: 18.2.2007, Focus Arnhem

---

Das Leben der Anderen overtrof in alle opzichten mijn verwachtingen. Die waren ook niet zo hooggespannen na het zien van trailers en het lezen van de eerste commentaren. Ik verwachtte een beetje een grauwe DDR film te gaan zien in een typische Derrick stijl. In het begin van de film had ik ook wel af en toe het gevoel dat het typische beeld van "hoe erg de STASI wel niet was" breed werd uitgesmeerd. Mijn advies: zitten blijven en doorkijken.
Wat zich aan je voltrekt is een prachtig en poëtisch verhaal van passie, liefde en gevoel. Tegen de achtergrond van de DDR en de spanning tussen vechters, meelopers en uitvoerders wordt op een zeer subtiele manier afgerekend met cliché's over goed en kwaad en komt een beeld tevoorschijn van menselijke waarden die ook in de volledig gecontroleerde wereld van de STASI overeind kunnen blijven. Dat is niet alleen een kwestie van moed, maar vooral van kracht en het vermogen gevoel te hebben, gevoel toe te laten. De grauwheid van de film gaat over in schoonheid, die tegen het eind van de film, als de muur gevallen is, schril contrasteert met de werkelijkheid van het begeerde Berlijn van nu. De praktijken van de STASI doen inmiddels een beetje ouderwets aan, dat is wel een wrange smaak die blijft hangen.

Film - Honor de Cavalleria

Spanje (2006), Albert Serra ,1h50min | Meer informatie
Gezien: 1.2.2007, Filmfestival Rotterdam

---

Losjes op Don Quichotte gebaseerd verhaal. Quichotte en Panza scharrelen in de bosjes tijdens het aanbreken van de dag. Drie kwartier later gaan ze ook nog zwemmen en blijken ze zowaar ook nog zoiets als een gesprek te kunnen voeren. In de aankondiging door de regisseur zelf was er sprake van "de beste Spaans film van 2006 en misschien wel van de laatste 25 jaar". De programmeurs van het Filmfestival nuanceren dat enigszins tot "in de categorie voor liefhebbers". En tja, als je het dan helemaal niet meer begrijpt kun je ook nog refereren aan Pasolini, Bresson, Godard. Toe maar.
Na een uur was de zaal nóg niet leeg. Echte liefhebbers hebben veel geduld.

Film - Still Life

Hongkong, China 2006, Jia Zhang-ke, 1h48min | meer informatie
Gezien: 1.2.2007, Filmfestival Rotterdam

---

Bij de bouw van de Drieklovendam worden enorme gebieden opgeslokt door het langzam stijgende water. Jia Zhang-ke maakte over deze gebeurtenis de documentaire Dong,die ik helaas nog niet gezien heb.
Still life is een romantische vertelling maar toch een non-fictieve weergave van het lot dat de bewoners van het gebied treft. Centraal staat een mijnwerker die in het gebied op zoek gaat naar zijn vrouw en kind. Op het eerste gezicht lijkt het erop dat zijn queeste er een zal zijn vol rampspoed en oplichterij. Maar in het verhaal blijkt steeds de medemenselijkheid van de karakters de boventoon te voeren. (Behalve dan het groepje jongeren dat er regelmatig op uit trekt om iemand af te rossen) Dat staat in een enorm schril contrast bij de puinhoop die ze als slopers moeten aanrichten in het gebied.
Naast het verhaal van de mijnwerker wordt het verhaal verteld van een vrouw die op zoek is naar haar man die haar, op een tamelijk brute wijze, heeft verlaten. Zij neemt toch de moeite van een enorme reis om hem duidelijk te maken dat ze een ander heeft.
Het zijn beide verhalen van mensen die op zoek zijn naar geliefden die er ogenschijnlijk weinig belang aan hechten gevonden te worden. Dat lijkt een metafoor voor wat er in het gebied van de Drieklovendam nog moet gaan gebeuren: er wordt met man en macht gewerkt aan het laten verdwijnen van een omgeving die wellicht in een verre toekomst hervonden moet worden.
Het verhaal maakt erg benieuwd naar de documentaire. Vooral omdat daarin de acteurs in een non fictieve rol rondlopen.
Winnaar van de Gouden Leeuw in Venetië 2006.

Film - Syndromes and a century

Thailand, Frankrijk, Oostenrijk 2006, Apichatpong Weerasethakul,1h45min | meer informatie
Gezien: 1.2.2007, Filmfestival Rotterdam

---

In Syndromes and a century keert Weerasethakul terug naar de tijd dat zijn ouders elkaar nog niet gevonden hadden. Een zonnig deel voor zijn moeder en een koel en soms bizar deel voor zijn vader. In beide delen wordt min of meer hetzelfde verhaal verteld, hoewel de personages soms wisselen alsof het gaat om verschillende herinneringen. Waar het eerste deel nog een vrij idyllisch beeld schetst - zonnig, groen, vol liefde - is het tweede deel ronduit kil en ook moeilijk te begrijpen. Het verhaal wordt vooral verteld aan de hand van locaties waar doorheen sommige beelden, zoals een betonnen parkzitje of een religieus beeld van een heilige met flaporen, op verschillende plekken terugkomen. De film is nogal moeilijk te begrijpen als je niet doorhebt dat locaties en de herinneringen daaraan een grote rol spelen. Helaas blijft het niet tot het einde boeiend.
What means DDT? Destroy Dirty Things

Film - Little Children

USA (2006), Todd Field,2h27min | Met o.a. Kate Winslet, Jennifer Connelly, Patrick Wilson, Jackie Earle Haley, Gregg Edelman. officiële site
Gezien: 26.1.2007, Focus Arnhem

---

In een Amerikaanse buitenwijk lijkt alles perfect in orde. De mannen zijn aan het werk, de vrouwen laten de kinderen uit in de speeltuin. Het leven is rustig, veilig en zonovergoten. Zo lijkt het tenminste. Deze film is anders, heel veel anders. Sarah (Winslet) vindt niet echt aansluiting bij de dames en als op een dag Brad (Wilson), een studerende huisvader, in de speeltuin verschijnt, ontwikkelt zich tot afgrijzen van de brave moeders een romance tussen die twee. Aan de hand van deze romance wordt een, soms schrijnend, vaak hilarisch, beeld geschetst van de wereld achter de facades. Parallel aan dit verhaal wordt het verhaal van de, zojuist uit de gevangenis ontslagen, pedofiel Ronnie (Jackie Earle Haley) verteld die de buurt in rep in roer brengt.
Het verhaal is gebaseerd op een boek van Tom Perrotta dat door de auteur en regisseur Field stevig onderhanden werd genomen voor de film. Het is een prachtige vervlechting van individuele geschiedenissen die op een mooie en rustige manier in beeld worden gebracht. Wat de film zo speciaal maakt is dat een op het eerste gezicht eenvoudig gegeven toch heel veel diepgang krijgt en bij tijd en wijle ook zeer onconventioneel en zelfs redelijk shockerend wordt uitgewerkt. En er valt al met al ook nog behoorlijk wat te lachen.
De rol van Ronnie wordt fantastisch neergezet door voormalig kindsterretje Jackie Earle Haley. Deze verhaallijn brengt je als kijker soms behoorlijk in verwarring doordat je ondanks alles met de toch echt perverse Ronnie wordt meegesleept. Winslet overtuigt door haar vooral emotioneel zeer geloofwaardig spel. Soms hilarisch en spannend, soms ontroerend en meeslepend. Een beetje Madame Bovary meets Jaws. Jammer dat het naar het einde toe toch allemaal iets teveel goed moet komen. Little Children zal vast een aantal Oscar-nominaties in de wacht slepen, maar het zal mij benieuwen of de Amerikanen dat wel aandurven.

Film - The Illusionist

Tjechië/USA (2006), Neil Burger,1h50min | officiële site
Gezien: 14.1.2007, Lux Nijmegen

---

Is "The Illuisonist" een film over een goochelaar in de problemen of is het een film over de illusies van film? In ieder geval wordt alles uit de kast gehaald om de illusie tot leven te wekken. Kostuums, trucages, aankleding; alles is tot het fijnste detail uitgewerkt en ook niets zal de kijker ontgaan. Bij tijd en wijlen op het kitscherige af.
Het verhaal is sterk, de film is prachtig om naar te kijken. Door al die filmische moderniteit in zo'n oude theatrale setting te plaatsen wordt de illusie alleen maar sterker. Een beetje vergelijkbaar met de effecten die we ook al zagen in de tv-serie Carnivale of in films als Amadeus. Het volks theatrale vaudeville leent zich uitstekend voor meeslepend filmdrama, theater in het theater geeft filmmakers overal een uitweg. Maar juist daardoor is het ook weer niet altijd geloofwaardig. Het verhaal speelt een beetje te gemakkelijk met illusies en dat werkt wat moeilijk voor rationele kijkers. Er blijft soms wat te weinig te raden over.
Krijg er maar eens een vinger achter. Dat probleem had ik als kijker naar de film en dat doet zich binnen de film dus ook voor.
Op het spel van Edward Norton als Eisenheim is weinig aan te merken en dat geldt voor de hele cast. De spanning wordt goed vastgehouden. Maar persoonlijk vond ik dat de film nergens echt een snaar raakt. Of toch wel. Niets is wat het lijkt.

Film - La tourneuse de Pages

Frankrijk (2006), Denis Dercourt,1h25min | officiële site
Gezien: 7.1.2007, Lux Nijmegen

---

La Tourneuse de Pages is het verhaal van een klein meisje van het Franse platteland met ambities op de piano. Die ambities worden al snel wreed verstoord. Met de nadruk op wreed. De slagersdochter met talent ziet zich gefrustreerd door een op het eerste gezicht onschuldig incident tijdens een belangrijke auditie. En wat als een clichéverhaal lijkt de beginnen wordt daarna allemaal anders. In woord en beeld is La Tourneuse de Pages een bijzonder goed verteld verhaal. Alles in de film is op de een of andere manier ingehouden, lief en rustig. Geen grote gebaren en expliciete spanning. De dialogen zijn minimaal te noemen, niet alles hoeft gezegd. Met die weinige middelen weet Dercourt je toch voortdurend mee te slepen in een uiterst emotioneel verhaal, dat op sommige momenten met een bijna mathematische precisie wordt uitgewerkt. Een dramatische thriller met een raffinement dat in dit genre niet vaak werd vertoond.