Theater - De drie mannen van Ypsilanti
Peter de Graef (tekst) B (2005) | Productie:
Oostpool | door: Ali Ben Horsting, Erik Whien, Michel Sluijsmans, Flip Filz Website
Gezien: 7.6.2008, Expeditie Oostpool Sonsbeek Arnhem
Amerika, 1947. In het stadje Ypsilanti worden proefnemingen gedaan met drie mannen die zich reincarnaties van Jezus wanen. Bij een onderlinge confrontatie verklaren ze elkaar voor gek.'' Vanuit dit gegeven schreef Peter de Graef De drie mannen van Ypsilanti. Een krankzinnige en liefdevolle komedie over drie broers in een te klein huis op zoek naar realiteit. 'Dit is toneel, Wim!.. Dat mag je niet vergeten.. Wim?' Tot zover de folder, ik kan er maar een ding aan toevoegen: krankzinnig, liefdevol, maar waar gaat het eigenlijk over?
Oostpool | door: Ali Ben Horsting, Erik Whien, Michel Sluijsmans, Flip Filz Website
Gezien: 7.6.2008, Expeditie Oostpool Sonsbeek Arnhem
Amerika, 1947. In het stadje Ypsilanti worden proefnemingen gedaan met drie mannen die zich reincarnaties van Jezus wanen. Bij een onderlinge confrontatie verklaren ze elkaar voor gek.'' Vanuit dit gegeven schreef Peter de Graef De drie mannen van Ypsilanti. Een krankzinnige en liefdevolle komedie over drie broers in een te klein huis op zoek naar realiteit. 'Dit is toneel, Wim!.. Dat mag je niet vergeten.. Wim?' Tot zover de folder, ik kan er maar een ding aan toevoegen: krankzinnig, liefdevol, maar waar gaat het eigenlijk over?Labels: theater
posted by krekel at 3:04 PM
0 comments
Wat doen wij ertoe; ethiek in het licht van de evolutie. Een oveheadprojectie kondigt deze lezing aan in een theaterzaal waarin de lichten nog niet gedoofd zijn. Spreker is de eminente wetenschapper Henrik van Woerdekom. Maar eerst krijgen we een inleiding van de voorzitter van de organiserende vereniging die zich met veel omhaal verontschuldigd voor het feit dat de eigenlijke inleider op de lezing verstek heeft laten gaan. Wat volgt is een hilarische lezing over alles die vooral geïnterrumpeerd wordt door moeder van Woerdekom, mevrouw van Woerdekom, ex mevrouw van Woerdekom en dochter van Woerdekom. Een ontregelende mix van familiedrama en symposiumbeleving. Navertellen heeft geen zin want deze voorstelling kun je alleen beleven zoals geldt voor zo'n beetje al het werk van Wim T. Schippers. Vreselijk gelachen en waarschijnlijk veel niet begrepen.
Assepoester, Roodkapje en de boze wolf, Irma Zonderboezem en prins Roderick van Oranje Nassaukade dompelen ons onder in een hilarische familievoorstelling van het Ro-theater. Een spookjesvoorstelling met een ironische knipoog naar het musicalgenre. Waarin niets is wat het vanuit de traditie zou moeten zijn en daardoor alles zowel voor kinderen als volwassenen ontzettend leuk is. Kosten noch moeite zijn gespaard om er een prachtige voorstelling van te maken. Achter iedere verhaallijn zit wel een verrassende wending en een aanleiding om de actualiteit op de hak te nemen. Zo maakt Irma Zonderboezem, de boze stiefmoeder van Assepoester, een daverende entree met de woorden: "ik ga niet links, ik ga niet rechts, ik ga rechtdoorzee". Wordt de Boze Wolf op het bal geweigerd door een lakei met een oortje. En worden de stiefzusjes voorzien van de toepasselijke namen Paris en Hilton. Moest ik nog even achter mijn oren krabben toen ik voorafgaand aan de voorstelling in de foyer werd omringd door nerveuze kindertjes, eenmaal in de voorstelling blijkt dit gemengde publiek alleen maar bij te dragen aan de weergaloze sfeer die het gezelschap vanaf de eerste minuut weet op te roepen. (Kijk uit achter je!!, gillen de kindertjes, terwijl de volwassenen dubbel liggen over de dubbele bodems in de verhouding tussen de hunkerende Roodkapje en wegens discriminatie verongelijkte Boze Wolf.) Het is prachtig om te zien hoe beide publieken moeiteloos bediend worden. Natuurlijk, er wordt flink geschmierd, maar er wordt ook een serieuze voorstelling neergezet, met een enorm oog voor perfectie in de decors, de scenewisselingen en niet te vergeten de muziek. Een knap staaltje humor om niet gemakkelijk te vergeten. Gaat dat zien.
Lode wordt overvallen door een vreemde vrouw (Anne) die een schoen komt brengen die kennelijk door Lode's vrouw (Maia) is verloren. Er ontspint zich een overspeldrama: Maia had al drie jaar een relatie met Anne's man Vincent. Vincent blijkt tot verbijstering van Maia verongelukt, dood en begraven. Tussen het drietal ontstaat een prachtige strijd waarin ieder voor zich een andere reden heeft om kwaad of verbijsterd te zijn. Geen van drieën kan het alleenrecht op verdriet of woede claimen, maar ze hebben het daar allemaal moeilijk mee. Dit dilemma is op een even heldere als eigenzinnige wijze uitgewerkt. Hierbij is de spanning tussen de liefde voor elkaar, die door het drama niet zomaar is verdwenen, en de - onbeantwoorde - vragen die de situatie oplevert de leidraad voor een geweldige avond toneel. De eigenzinnigheid zit hem vooral in het feit dat Wittenbols er voor heeft gekozen om het gevoel "op de ziel getrapt te zijn" tot centraal thema te maken. Dat gevoel gaat immers veel verder dan boosheid of verdriet: alleen iemand waarvan je echt veel houdt kan op je ziel trappen. Spijkers en Lousberg geven daar allebei op overtuigende wijze invulling aan. In combinatie met de onmogelijke situatie waarin Maia (Gorter)zich bevindt; ze moet zich verantwoorden en moet tegelijkertijd de klap van het verlies van haar minnaar verwerken, verkeert het overspel in een soort driehoeksrelatie waarin uiteindelijk de keuze van Maia en Lode voor elkaar de enige oplossing lijkt te zijn die recht doet aan de werkelijke liefde.
Een treurspel in vijf bedrijven geschreven in Alexandrijns rijm door Ilja Pfeijffer. 2027, de Tweede Kamerverkiezingen staan voor de deur en de premier (Balkenende) is gestorven. Aan het graf treuren zijn weduwe (Blanken) en dochter Amelie (Mahler)en schittert de zeer goede vriend Jeroen Krabbé in een goed getimede grafrede. (hier even een stilte laten vallen..) Volgt een intrige waarin Krabbé door mevrouw Balkenende naar voren wordt geschoven als nieuwe premier, zeer tegen de zin van dochter Amelie. Dit alles wordt gadegeslagen, medegeregisseerd en becommentarieerd door de vergeten goden Zeus, Apollo en Athene. En dat loopt natuurlijk niet goed af. Waar de opgeblazen grootheid van Krabbé in het stuk hilarisch voor het voetlicht komt, schuilt de nog grotere grootheid van Pfeijffer naar mijn idee ook stiekem in de karakters van het Godentrio. Op de een of andere manier zit dat het stuk vaak in de weg. Als politiek commentaar, het stuk geeft een aardige samenvatting van vijf jaar Balkenende, is het stuk vermakelijk maar niet erg diepgaand. De referentie naar Grieks drama is er, maar wat voegt het toe, behalve de notie dat die Goden er vroeger tenminste een hilarische boel van konden maken wat we in de eeuw van mijn dochter helaas niet meer meemaken? Ook vroeg ik me nogal eens af wat er dan tussen 2006 en 2027 is gebeurd. De eeuw van mijn dochter is in alles een mix van experiment en traditie. De tekst is spitsvondig, de setting is modern. De regie is soms echt verrassend; spel en regie-aanwijzing lopen geregeld door elkaar wat een aangename relativering geeft op sommige momenten. Het verhaal is soms gewaagd en toch ook vaak gemakkelijk en clichématig. Het echte genot zit wat mij betreft in het prachtige acteerwerk van Blanken en Spijkers. Ik heb een prima theateravond gehad, maar blijf toch het gevoel houden dat er met wat extra schaven veel meer in had gezeten.
Fool for Love, door Leporello gebracht onder de titel Passie, is een intrigerend verhaal over de liefde tussen May en Eddie. Terwijl May wacht op een afspraak duikt plotseling Eddie op, die zij lange tijd niet heeft gezien. Eddie lijkt een onbetrouwbare figuur te zijn. May wil in eerste instantie niets meer met hem te maken hebben. Maar gaandeweg wordt duidelijk dat de aantrekkingskracht tussen de twee voortdurend wordt afgewisseld met wederzijdse afstoting. Steeds meer wordt duidelijk dat deze liefde niet mag bestaan. Er is een verborgen verleden dat bij stukjes en beetjes ontrafeld wordt. Het duo wordt daarbij geholpen door de vader die als een soort commentator op de achtergrond meespeelt. De afspraak van May, een tuinman, speelt de rol van katalysator. Het stuk heeft heel duidelijke trekken van "pulp fiction", maar is zeker niet clichématig. Met weinig middelen heel erg boeiend.
